รู้ตัว แบบลืมตัว – ท่านเขมานันทะ
ในความรู้สึกตัว เมื่อเริ่มปฎิบัติ จะมีความรู้สึกตัว แบบทึบๆหนักๆ
คือรู้สึกตัวได้ดีแล้ว แต่มันยังหนักอยู่
แต่ถ้าปฎิบัติต่อไป มันค่อยๆกลายเป็นรู้ตัวล้วนๆ รู้ล้วนๆไปทีละน้อย
เบากายเบาใจไปเรื่อยๆ
ที่เราจับการเคลื่อนไหวนั้นเพื่อจะรู้สึกตัว หรือเรารู้สึกตัว
ในการเคลื่อนไหว เป็นการเสริมกัน แต่ถ้ารู้ตัวมากเกินไป
ก็จะกลายเป็นจ้องมองตัวเอง แล้วมันจะเครียดขึ้น
ดังนั้นภาวะที่เราปราถนาจริงๆ คือสมดุลระหว่างรู้ตัวและลืมตัว
ลืมตัวแบบรู้ตัว รู้ตัวแบบลืมตัว นี่สำคัญ
ถ้าเราพยายามจะรู้ตัวตลอด ยึดติดกับปัจจุบันขณะ จะอึดอัด
ชาวพุทธมักเข้าใจว่า นิพพานเป็นปัจจุบัน แล้วพยายามปฎิบัติ
เพื่ออยู่ในปัจจุบันขณะ นั่นเป็นความยึดติด นิพพาน
ไม่เป็นอดีต ไม่เป็นอนาคต ไม่เป็นแม้แต่ปัจจุบัน
แต่ปัจจุบัน เป็นฐานของของการภาวนา เราต้องตั้งฐานที่ปัจจุบัน
ขณะก่อน ต้องละแม้แต่ปัจจุบัน เพระฉะนั้นความรู้สึกตัวของเรา
ต้องเป็นความรู้สึกเบาๆ ท่านคงปฎิเสธไม่ได้ว่า
วันที่เราสบายที่สุดคือ เราเดินแล้วลืมตัว
แต่เราไม่ได้บ้า รู้ตัวแบบลืมตัว
ภาวะเช่นนี้เป็นเป้าหมายหลักของเรา
เพราะที่ตรงนี้ กฎธรรมชาติจะทำกิจของการปลดปล่อยเอง
สัญชาติญาณของความไม่ประสงค์ทุกข์ จะทำงานเอง
รู้ตัว แบบลืมตัว - ท่านเขมานันทะ
จาก หนังสือ ดวงตาแห่งชีวิต โดยท่านเขมานันทะ
ที่มา บอร์ดอกาลิโก
