ขอเชิญอ่านหนังสือเรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/อังกฤษ) -พระครูเกษมธรรมทัต

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน /กลม กลม

"ธรรมะแห่งความดับทุกข์"

โดยพระธรรมเทศนานี้มีความพิเศษตรงที่...
มีทั้งเวอร์ชั่นภาษาไทยและภาษาอังกฤษคะ

-------------------------------------------------------------------------------------------
ขอถวายความนอบน้อมแด่พระรัตนตรัย ขอความผาสุขความเจริญในธรรม จงมีแก่ญาติสัมมาปฏิบัติธรรมทั้งหลาย


ต่อไปนี้ก็พึงตั้งใจฟังธรรมะตามหลักคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อาตมาจะได้แสดงถึงธรรมะแห่งความดับทุกข์ โดยการดูความปรุงแต่ง ขอให้ท่านทั้งหลายพึงตั้งในฟังด้วยดี เมื่อฟังแล้ว ก็ต้องพิจารณา วิเคราะห์ จะถูกหรือผิดนั้น ก็อย่าเพึ่งเชื่อทีเดียว ต้องฟังอย่างผู้พิจารณา และก็ต้องนำมาประพฤติปฏิบัติ



May I honor my highest respect to the Triple Gems, The Buddha, Dhamma, Sangha.


May happiness and the development in the Dhamma be with you all, to those who follow and practice his teaching.


Please be attentive and listen carefully to the teaching of The Lord Buddha. Today's topic will be about the method on how to end suffering through observing the formation of the mind. Please pay attention and consider what you have heard in your mind. Whether it is right or wrong, please do not believe it right away. Only after, it is thoroughly considered and reflected, and has personally practiced what has been taught, and witness it on your own, then believe it.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน /กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 2

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

------------------------------------

จะดับทุกข์ได้ ต้องชำระจิตใจให้สะอาด โดยการละกิเลสออกไปจากใจ

... การที่เราปฏิบัติก็เพื่อที่จะทำความบริสุทธิ์ให้เกิดขึ้นในใจ หรือว่าต้องการที่จะดับทุกข์ให้ตนเอง คือต้องการที่จะแก้ปัญหาทางจิตใจที่มีอยู่

ปัญหาทางจิตใจก็คือว่า ใจของเรามีความทุกข์ เศร้าหมอง เร่าร้อน วิตก กังวล ฟุ้งซ่าน หงุดหงิด ก็เนื่องมาจากการที่เรามีกิเลส ใจมีกิเลสทั้งนั้น จึงต้องชำระจิตใจให้สะอาด โดยการละกิเลสออกไปจากใจ


To end suffering, it is cleansing the mind (in Pali, Citta) by eradicating defilements (in Pali, Kilesa) or taints in the mind

The purpose in practicing the Dhamma is to purify the mind. In other words, it is to eradicate suffering or to solve the stress in your mind. Problems in our mind are the experiences of stress in the mind. Stress or suffering occurs due to sadness, worries, irritations, distractions, unhappiness. All these are caused by our own defilements (in Pali, Kilesa). Due to the fact that our mind is with defilements, therefore, to cleanse our mind, we need to eradicate the defilements (in Pali, Kilesa)

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน /กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 3

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

จะละกิเลสได้ ต้องเป็นผู้รู้ เห็นตนเองตามความเป็นจริง

... การที่จะละกิเลสออกไปจากจิตใจได้นั้น ก็ต้องเป็นผู้รู้ขึ้น ต้องทำใจของตนเองให้เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน และให้มีปัญญารู้แจ้งเห็นจริงในธรรม

ธรรม ก็คือธรรมชาติที่ตนเองนั่นแหละ เห็นธรรมตามความเป็นจริง ก็คือเห็นตนเองตามความเป็นจริง เห็นตนเองตามความเป็นจริง คือเห็นตนเองไม่ใช่ตัวตน จึงเรียกว่าเห็นความจริง

คำว่า “ตน” ก็เป็นเรื่องที่สมมุติพูดกัน แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่ใช่ตัวตน

คำว่า “เรา” คำว่า “ของเรา” คำว่า “เขา” ก็เป็นเพียงสมมุติเรียกกัน แต่ว่าปุถุชนนั้น ไม่ได้เรียกเฉยๆ กลับยึดถือเป็นจริงไปด้วย ยึดว่าเป็นเราจริงๆ เป็นของเราจริงๆ เป็นตัวเป็นตนจริงๆ

แต่เมื่อปฏิบัติธรรมแล้ว จึงได้พบว่า ตัวก็ไม่ใช่เรา และที่เรียกว่า “เรา” ก็เป็นเพียงสมมุติ ในความเป็นจริงแล้ว “ตัว” หรือ “ตน” นี้ “ไม่ใช่เรา” และ “ไม่ใช่ของเรา” เป็นเพียงสักแต่ว่าสิ่งธรรมชาติที่เกิดดับ เปลี่ยนแปลง ตามเหตุปัจจัย


To be able to eradicate defilement (in Pali, Kilesa), one must directly realize and see within oneself honestly and truthfully

To be able to eradicate defilement, one must make up his mind to be the one who will understand better, to be one with full awareness, with a pleasant nature, and one who is observant to the existing realities, which is the Dhamma.

The Dhamma is the natural phenomena or natural realities within oneself. Observing the Dhamma within oneself, means seeing oneself honestly and realistically. And eventually realizing oneself as “non-self” (in Pali, Anatta), this is also called understanding the truth and seeing the truth. The word “self” is only a conceptual term or idea. In reality, there is no self.

The words, “we” “ours”, “he”, etc are conceptual ideas that human beings conventionally put assumption ideas into terms or words. BUT, people take the conceptual ideas as realities and assume the conceptual ideas as selves. They take them for “they are us or they are ours” and think that they are their true selves and identities.

Only practicing the Dhamma is the only way to see oneself as non-self and that self is only a conventional assumption of ideas put together by people. When practice the Dhamma, one will realize that the self is not us, nor ours; it is merely natural reality or phenomenon that arises and falls away according to its condition. Its natural common characteristic state is impermanent and changes according to conditioning factors.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน /กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 4

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

ผู้รู้ ต้องลงมือปฏิบัติ

... การที่จะทำให้จิตใจมีความรู้ เป็นผู้เห็นแจ้ง เป็นผู้ละกิเลสได้ ก็ต้องลงมือปฏิบัติ ต้องเพียรพยายามปฏิบัติธรรม จึงเป็นเรื่องของการลงมือกระทำ เป็นเรื่องของการปฏิบัติ ไม่ใช่เป็นเรื่องของการอ่าน การฟัง การพูดไปเฉยๆ ธรรมะไม่ได้อยู่ในตำรา ไม่ได้อยู่ในครูอาจารย์ ไม่ได้อยู่ที่วัด ไม่ได้อยู่ที่ไหนอื่น แต่อยู่ในตน การรู้จักธรรมะก็คือการรู้ในตนเอง


To attain realization, one needs to practice and develop the Dhamma

To be the one who understands better, the one who realizes and the one who eradicates defilement (in Pali, Kilesa), it is necessary that one must personally take action in practicing the Dhamma and personally develop the understanding constantly and heedlessly. Developing and practicing the Dhamma is not by reading, listening or discussing. The Dhamma is not in the book, nor in monastery. It is not with the teacher, but it is within you. So, to know and understand Dhamma is to see within oneself or understand one's own body and mind.

[ยาใจ]

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 5

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

เริ่มด้วยการดูในตนเอง ดูกาย ดูใจ ที่กำลังเป็นไปในปัจจุบัน

... การเริ่มต้นของการศึกษาธรรมะก็คือการมีสติ ฝึกการมีสติโดยฝึกมีสติอยู่กับอารมณ์ปัจจุบัน ทำสติให้อยู่กับปัจจุบันธรรม ปัจจุบันธรรมที่ไหน ปัจจุบันธรรมที่กาย ที่ใจนี้เอง ไม่ใช่เรื่องอะไรมากมาย เป็นเพียงเรื่องของการตามดู รู้ทันกาย และจิตใจ ที่เป็นอยู่ภายใน

การตามดู ตามรู้สิ่งที่กำลังปรากฏเป็นไปอยู่นี้ เรียกว่า การปฏิบัติธรรม

ดังนั้น การเริ่มศึกษาธรรมะนั้น สติจะต้องระลึกรู้เกาะอยู่กับกาย แลจิตใจของตนเองอยู่เสมอ การรู้ก็รู้ได้ทุกอิริยาบทนั่นแหละ เช่น กายจะอยู่ในท่าใดๆ ก็เอาสติไปตามรู้ได้หมด ไม่ว่ากายจะนั่งอยู่ กายจะยืนอยู่ กายจะเดินอยู่ กายจะนอนอยู่ กายจะเคลื่อนไหวคู้เหยียดอยู่ ก็ให้มีสติตามรู้กายนี้ไป

ระลึกรู้กาย ทั้งกายภายนอก และกายภายใน

- การเห็นเป็นสัณฐาน ทรวดทรง เป็นท่าทาง เป็นรูปร่างของกาย เรียกว่าดูแบบภายนอก
- การเข้าไปรู้ถึงความรู้สึกภายในกายที่เคลื่อนไหวอยู่ ที่มีความไหว ความตึง ความกระเพื่อมอยู่ทุกส่วนของกาย เรียกว่าดูภายใน

จะต้องมีสติสัมปชัญญะ ระลึกรู้ทั่วพร้อมกายทั้งหมด ทั้งกายภายนอก และกายภายใน ไม่ได้เจาะจงรู้เพียงที่ใดที่หนึ่งของกาย

การระลึกรู้แค่กายเท่านั้นยังไม่พอ จะต้องรู้เข้าไปถึงจิตใจของตนเองด้วย เช่น กำลังคิดนึก กำลังรู้สึกปรงแต่ง ให้เกิดความรัก ความชัง เกิดความสงบ ความไม่สงบ ความสบาย ความไม่สบายเหล่านี้ ก็ต้องมีสติระลึกความรู้ ตามพิจารณา ซึ่งก็ไม่ใช่เป็นเรื่องเกินวิสัยที่เราจะทำได้ เพราะเราไม่ได้ไปคว้าเอาธรรมะนอกโลก

ความรู้สึกทางกาย ทางใจนี้แหละเป็นธรรมะ เป็นสิ่งที่ต้องศึกษาพิจารณา ก็ไม่ต้องไปค้นธรรมะที่ไหนเลย ค้นธรรมะในตัวเอง ทุกคนก็มีตัว มีกาย มีใจอยู่ การปฏิบัติธรรมก็ต้องปฏิบัติได้ เพราะว่ามีตัวอยู่ มีชีวิตจิตใจอยู่ ไม่ใช่คนตาย คนตายก็หมดโอกาส เพราะฉะนั้น เรายังเป็นๆอยู่ ก็ต้องปฏิบัติได้




Start observing yourself – the body and the mind – at this present moment

Understanding the Dhamma is by beginning to be aware and mindful (in Pali, Sati). You should be mindful and be aware of the present moment to every move you make physically and mentally. You should be mindful and aware of the present experience in your mind momentarily. It is being aware and mindful within your own body and mind. Being mindful and aware of what is going on within your own body and mind is called Practicing the Dhamma.

Therefore, understanding or developing the Dhamma is to constantly be mindful and aware of your own body and own mind. Be with yourself constantly, knowing every move whether it is sitting, standing, walking, sleeping, stretching, etc. This is the way of practicing the Dhamma.

Mindfulness on the Body (in Pali, Rûpa): You should always be aware and mindful with your entire body, both inside and outside

- Seeing its shape, form, figure and gesture of the body is called mindfulness of the outside.
- Experiencing the movement within the body. Feeling tension or flexibility and inflexibility of the body is called mindfulness of the inside.

It is important to have a full wise mindfulness (in Pali, Sati-sampajañña) or full understanding and comprehension of the whole body, both inside and outside. Do not particularly emphasis on just a certain part of the body.

Being mindful of the body is not enough. We have to also be mindful and aware of the mind too. Being mindful of the mind is like being aware of thinking, being aware or mindful to the formation of a thought when a desire arises, being aware of the formation of a thought when hatred arises, peacefulness arises, anxiety arises, pleasant feeling or unpleasant feeling arises. This practice is not beyond our ability, since it is not something outside of our self. Just put attention to where the body and mind is. You do not have to search the Dhamma anywhere because it is within yourself. Everyone has a body and a mind, so everyone can practice the Dhamma according to this element naturally.

Experiences from the body and mind are all realities and natural phenomena occurring within ourselves. These natural phenomena or realities are Dhamma. You do not have to search anywhere because they are within you.

While we are still alive, we should and can practice the Dhamma. Only the dead is unable to practice the Dhamma.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน /กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 6

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

ดูปัจจุบันธรรมที่กาย-ใจ จนเป็นมหาสติ ความสงบ สมาธิ จะเกิดขึ้นเอง

... การปฏิบัติจึงไม่ใช่เรื่องว่าเราจะต้องจดจำอะไรมากมาย แต่เป็นเรื่องการมีสติคอยดูกาย ดูใจในปัจจุบันนี้เท่านั้น ดูกายที่กำลังเป็นไปในปัจจุบัน และดูจิตใจที่กำลังเป็นไปในปัจจุบัน

อย่างนี้เรียกว่าการปฏิบัติธรรม เจริญสติจนเป็นมหาสติ คือสติที่ใหญ่ มีกำลัง สมาธิก็เกิดขึ้น สมาธิเกิดขึ้นได้จากการมีสติเท่าทันนี้แหละ ถ้ามีสติเท่าทันต่อสภาวะธรรมทางกายและทางใจ สมาธิ และความสงบในจิตใจก็จะเกิดขึ้นเอง

จิตใจของเราที่ไม่สงบนั้นก็เพราะขาดสติ เมื่อไม่มีสติตามดูรู้ทัน จิตก็ปรุงแต่ง ปรุงแต่งในเรื่องที่ได้ยิน ได้ฟัง ได้เห็น หรือในเรื่องที่ได้คิดไว้ ได้รู้ไว้ ปรุงแต่งในเรื่องต่างๆเหล่านั้น จิตก็วุ่นวายสับสน สร้างความทุกข์ต่อจิตใจของตนเอง หรือบางที ปรุงแต่ง วิตกกังวลไปในเรื่องต่างๆ ในอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น เหล่านี้ก็ทำให้เป็นทุกข์เกิดขึ้นมาในจิตใจ นั่นเพราะขาดสติ

ถ้าเรามีสติระลึกรู้ทันความคิดความนึก เมื่อเสียงดังมา สติระลึกได้ยินเสียง จิตเป็นอย่างไร จิตกระเพื่อม จิตหวั่นไหว จิตไม่พอใจ หรือจิตวางเฉย ก็ระลึกรู้ สติก็เกิดขึ้น สติต้องทำหน้าที่ระลึกรู้สภาพธรรมต่างๆ ที่มาปรากฏทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ วนเวียนอยู่ในตัวนี้แหละ รวมเรียกว่ารู้ในกาย ในใจ

พยามรู้ในกาย ในใจ ไม่ได้รู้ออกไปข้างนอก ไม่ได้ไปรู้ ไม่ได้ไปเพ่งที่คนอื่น แต่เพ่งรู้เข้ามาในตนเอง

แม้ตาต้องสัมผัสกับรูปภายนอก หูต้องสัมผัสกับเสียงภายนอก จมูกต้องสัมผัสกับกลิ่น ลิ้นต้องสัมผัสกับรส แต่การปฏิบัติธรรมนั้น เราต้องดูปฏิกิริยา ดูสภาวะความมีความเป็น ที่ปรากฏสัมผัสสัมพันธ์ เกิดขึ้นอยู่ภายในตัวเอง นี่คือการปฏิบัติธรรม




Be aware of the present moment of your body and mind until it becomes a powerful mindfulness (in Pali, Maha-Sati), eventually a blissful mind will arise naturally

To practice the Dhamma is not memorization but by being fully mindful of body and mind at the present moment.

Always be mindful until the ability of mindfulness becomes very powerful and stable, this is called a Powerful Mindfulness (in Pali, Maha Sati). Until the powerful mindfulness is able to be aware of the movement of the present body and the present moment of the mind, the state of blissfulness in the mind will naturally arise.

Lacking mindfulness conditions a ruffled and confused mind. When you are unaware, the mind will speculate and create what you have heard, seen, or thought until the mind is distracted and confused, eventually your mind will experience stress and suffering. When an anxiety mind arises, it makes you worry about the past that cannot be changed and future that has not yet come. This is all due to lack of mindfulness on the body and mind, which causes endless suffering.

If there is awareness or mindfulness (in Pali, Sati), when sound arises, mindfulness will be aware of the sound. The mindfulness will be aware of the mind (in Pali, Citta). Mindfulness (in Pali, Sati) will be aware of the mind (in Pali, Citta) whether it is unstable, irritated, affected, unaffected, or stable.

Mindfulness awares of all natural realities or phenomena through eyes, ears, nose, tongue, body and mind. This is called being mindful of the body and mind. Be perseverance in being mindful on the body and mind. Try not to wander off from this body and mind.

Try to pay attention to your own body and mind. Do not try to look at another person, only look inward on your own body and mind.

Even though the eyes, ears, nose, tongue and body contact outside sources like color, sound, smell taste and tangible objects, just simply be aware of them. See and experience how each phenomenon works and the process of the mind works accordingly. This is called practicing the Dhamma.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน /กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 7

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

รับรู้ เฝ้าดู พิจารณา สิ่งที่เกิดขึ้นในกาย-ใจ ด้วยความปล่อยวาง : เห็นสภาพธรรมตามความเป็นจริง

... การได้ศึกษาธรรมะ คือการที่จะได้ชำระจิตใจให้สะอาดให้บริสุทธิ์ เป็นการที่จะดับทุกข์ให้ตัวเอง ก็ทำกันอยู่อย่างนี้ให้ชำนาญ จนสติสัมปชัญญะมีความคล่องตัว รู้ทั่วถึงไปทุกส่วนของกาย และรู้ทั่วถึงไปทุกส่วนของจิตใจด้วยความปล่อยวาง ด้วยความเป็นปรกติ ด้วยความไม่เอาอะไร

เพราะฉะนั้น เวลาสติสัมปชัญญะรับรู้สิ่งใด ก็ปล่อยวางสิ่งนั้น รู้แล้วก็ปล่อย รู้แล้วก็วางไป รู้แล้วก็เท่านั้นเอง แค่นั้นเอง สิ่งใดๆ เกิดขึ้นในตัวเอง ก็รับรู้ แล้วก็ผ่านไปๆ แต่ก็ต้องพิจารณาอยู่ ต้องมีความสังเกต มีการพิจารณา พิจารณาความเปลี่ยนแปลง พิจารณาความเกิด ความดับ ความหมดไป ความสิ้นไป และความบังคับบัญชาไม่ได้ของสิ่งเหล่านั้น เรียกว่ามีการพิจารณา มีสติสัมปชัญญะ พิจารณาสอดส่องในธรรม เห็นสภาพธรรมตามความเป็นจริงว่าสักแต่เป็นธรรมชาติที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป เป็นอนิจจัง เป็นทุกขัง เป็นอนัตตา

นี่! ทำอยู่อย่างนี้ ระลึกไป พิจารณาไป สังเกตไป ปล่อยวางไป ประคับประคองไป ทำให้พอดี ถ้าตึงไป หย่อนไป เผลอไป จะคิดออกไปข้างนอก ก็คอยดู คอยรู้ คอยปรับ คอยน้อมเข้ามาหาอยู่ในตนเองนี่แหละ ถ้าเผลอไผลออกไป เพลินออกไป คิดออกไป ก็ฉุกรู้ขึ้นมาว่า อ้อ! นี่คิด นี่นึก นี่ปรุงแต่ง นี่ชอบ นี่ไม่ชอบ สงบดี มีความสงบ มีความไม่สงบ มีความเคลื่อนไหวในกาย มีความกระเพื่อมๆ ไหวตึงหย่อน เย็นร้อน มีได้ยินเสียง มีรู้กลิ่น มีสัมผัส ก็เพียรระลึกรู้อยู่อย่างนี้




Be aware, be observant and contemplate to what is happening in the body and mind. Have a relaxed mind, experience the natural phenomena or realities

The purpose of practicing Dhamma is to purify the mind, so it will lead us to the end of suffering. It is necessary to practice regularly, so the mindfulness has an automatic ability in being aware of the realistic phenomena. Gradually, mindfulness (in Pali, Sati) will have full comprehension throughout the whole body and mind, with an attitude of letting go. No longing for anything, just simple let nature takes its cause. Whenever mindfulness (Sati) awares of a certain phenomenon, just experience it and let it goes. Whatever phenomenon arises, be mindful, and let it goes. That is all. BUT, be sure to observe and contemplate the changes of all phenomena. Be attentive and observe the rising and falling away of all these phenomena. Be observant to how uncontrollable these phenomena are. They rise and fall away. All these, we called them contemplating, having full comprehensive awareness, mindfulness on the Dhamma, experiencing the true phenomenon of nature, and understanding the characteristic of nature, its rising and falling away or impermanent characteristic (in Pali, Anicca), its changing characteristic (in Pali, Dukkha), its non-self characteristic (in Pali, Anatta).

Be attentive. Constantly be aware. Constantly contemplate. Constantly be observant. Be relaxed and balanced. Balance your mind when the mind is too tensed, or when the mind is too dull, or when the mind is too scattered, or when the mind wanders off. Be careful and watchful to your own mind, that is all. When the mind wanders off, then notice it that it is off, see it wanders off and know that there is formation of a thought. Experience and contemplate the desired mind, irritated mind, speculating mind, blissful mind, peaceful mind, confused mind, the flexibility and inflexibility of the body, the hot, the cold, sound, smell, etc. Just simple go on being mindful and attentive.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน /กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 8

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

ทุกข์เพราะปรุงแต่ง : ไม่ปล่อยวาง ไม่เห็นความเป็นเหตุ เป็นปัจจัย

... สื่อสัมผัสก็อยู่แค่ที่ตา ที่หู ที่จมูก ที่ลิ้น ที่กาย ที่ใจ คือมีความรู้สึกเกิดขึ้นทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ มีปฏิกิริยาเกิดขึ้นในจิตใจ เป็นสายสัมพันธ์เป็นเหตุเป็นปัจจัยกันอยู่ เพราะมีสิ่งนี้ จึงเกิดสิ่งนี้ พอสิ่งนี้หมดไป สิ่งนี้ก็ดับไป เราจะเห็นความเป็นเหตุเป็นปัจจัย เห็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกัน เช่น มีเสียงมากระทบ ได้ยินเกิดขึ้น จิตรู้สึกอย่างไร หรือบางทีก็มีเย็น มีตึง มีไหวมากระทบ รู้สึกปวด รู้สึกเจ็บที่กาย จิตหวั่นไหวไหม จิตปล่อยวางไหม จิตเป็นทุกข์ไหม เพราะอย่างไร ทำไมจึงทุกข์ แล้วจะพบว่า อ้อ ! เราทุกข์เพราะปรุงแต่งต่างหาก

จิตปรุงแต่ง คิดนึก ปรุงแต่งอย่างนี้ อย่างนี้ พอปรุงแต่งแล้วก็เป็นทุกข์ใจ ปรุงในทางให้กลัว จิตก็กลัว เขาเรียกว่าปรุงแต่ง เช่น อยู่คนเดียวในที่เปลี่ยน ก็ปรุงวาจะมีสิ่งน่ากลัวตรงนั้นมาเป็นอย่างนั้น มาทำอย่างนี้ จะโผล่มาให้เห็นอย่างนั้น อาศัยสัญญาความจำที่จดจำไว้ ปรุงแต่ง แล้วก็กลัว ถ้าไม่ปรุงแต่งก็จะไม่กลัวอะไร

ตัวอย่างเช่น คนสองคนไปในที่เดียวกัน คนหนึ่งไม่กลัว อีกคนหนึ่งกลัว คนที่กลัว คือคนที่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนว่าที่นั้นน่ะ โอ้โห! มีงูนะ มีงูใหญ่ คือจำไว้ก่อนแล้ว ฟังไว้ในใจแล้ว เวลาไปอยู่ในที่นั้น ก็คอยระแวง คอยคิด คอยนึกกลัว ส่วนคนที่ไม่เคยได้ยินได้ฟัง ก็ไม่กลัวอะไร เพราะไม่คิดว่าจะมีอะไร ก็ไม่เกิดการปรุงแต่ง

แต่ในชีวิตจริงของคนเรานั้น เราไม่สามาราจะเล่าเรื่องผี แล้วเราก็อยากฟัง ฟังแล้วก็มาปรุงแต่งให้กลัว

เราจึงเลือกไม่ได้ ห้ามไม่ได้ที่จะพบกับอารมณ์ไม่ดี แต่เราสามารถระมัดระวังจิตของเราได้ โดยดูความปรุงแต่งในจิตใจของเรานี้

ลองสังเกตในใจของตัวเองว่า คิดนึกหรือเปล่า ปรุงแต่งไหม

ลองดูว่าเป็นจริงไหมว่าใจปรุงแต่ง ปรุงแต่งว่าจะต้องเป็นอย่างนั้น จะต้องเป็นอย่างนี้ ก็เกิดกลัวทั้งๆที่ยังไม่มีอะไร ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ แต่ก็กลัวเสียแล้ว แสดงว่า ความกลัวนั้นอยู่ในจิตที่ปรุงแต่ง คิดไปเอง นึกไปเอง

หรือจิตมีราคะ จิตที่มีราคะ คือจิตที่มีความต้องการ มีความยินดีพอใจในกามคุณอารมณ์ เกิดมีความกำหนัดยินดี เกิดขึ้นในจิตใจหรือในกาย ความรู้สึกทางกายก็มาจากจิตนั้นแหละ จิตเกิดขึ้นก่อน จิตที่มีราคะเกิดขึ้นก่อน กายก็เป็นไป เป็นเหตุเป็นปัจจัยกัน

จิตที่มีราคะมีเหตุเกิดจากสิ่งใด ก็เกิดจากการปรุงแต่งนั้นแหละ เกิดจากการคิดนึก เกิดจากการปรุงแต่งสร้างสรรค์ ประดิษฐ์เรื่องในความรู้สึกให้เกิดความพึงพอใจ การสร้าง การประดิษฐ์ขึ้นมา เรียกว่าเกิดความดำริ ทำให้เกิดเป็นความหมาย เป็นมโนภาพ เป็นเรื่องเป็นเหตุการณ์ เป็นอะไรต่างๆ ในมโนภาพของจิต จิตก็เกิดราคะขึ้น เกิดความกำหนัดยินดี แล้วก็เป็นทุกข์เอง จิตใจก็ไม่สบายเอง เดือดร้อนเอง วุ่นวายเอง ทั้งกาย ทั้งจิตใจ

นี่น่ะ! ที่จริงจิตมันหาเรื่องให้ตัวเองแท้ๆ จิตคอยแต่จะหาเรื่องเอาทุกข์ใส่ใจตัวเองด้วยการปรุงแต่ง ปรุงแต่งไปให้เกิดความกลัว ความกลัวก็เกิด ปรุงแต่งไปให้เกิดความวิตกกังวลห่วงใย ความวิตกกังวลความห่วงใยก็เกิด ความกลัวอย่างนั้น ความวิตกห่วงใยอย่างนี้ ก็เกิดมาจากจิตที่คิดปรุงแต่งทั้งสิ้น

จึงต้องเฝ้าดูที่จิตของตัวเอง พอปรุงขึ้นมาว่าจะเป็นอย่างนั้น จะคิดอย่างนี้ ก็รู้ทัน รู้ที่ความนึกคิดนั้นแหละ รู้ที่กำลังปรุง ปรุงแต่งก็รู้... รู้... รู้... การที่มีสติเข้าไปรู้นี้ ความปรุงแต่งจึงไม่ขยายตัว

ความปรุงแต่งนี้เป็นเหมือนโรงผลิต เป็นโรงงานผลิตอะไรต่างๆ ถ้าเราทำลายโรงงานผลิตเสียแล้ว คือเข้าถึงรังผลิต ทำลายวรังผลิตเสียแล้ว มันก็ผลิตอะไรออกมาไม่ได้ จิตนี้ก็เหมือนกัน ที่มันกลัว ก็เพราะเกิดการผลิตขึ้นจากในใจ แต่ถ้าเรารู้ทันก็จะไม่ผลิต ไม่สร้างอะไรออกมา ก็จะไม่กลัวอะไร

ฉะนั้น ไม่ว่าจะเป็นความกลัว ความวิตกกังวล หรือความกำหนัดยินดีในกามก็ตาม ล้วนเกิดจากการปรุงแต่งทั้งสิ้น เป็นเหตุเป็นปัจจัย

ความโกรธ ความแค้น ความอาฆาตมาดร้ายก็เกิดจากการปรุงแต่งในจิตเช่นกัน เช่นปรุงว่า เขาว่าอย่างนั้น เขาไม่ดีอย่างนี้ เขาเป็นอย่างนั้น เขาทำไม่ดีต่อเราอย่างโน้น เขาพูดไม่ดี เขาอะไรต่างๆนานา

เมื่อมีสิ่งเหล่านี้ปรุงอยู่ในจิต ก็จะเกิดความโกรธแค้น เกิดเป็นความทุกข์ ความทุกข์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นมาในใจนั้น ก็มีเหตุมาจากการปรุงแต่งในจิตทั้งหมด



Suffering is caused by the formation of a speculative mind; caused by not letting go; caused by not understanding causal conditioning

The intersections of contact are the eyes, the ears, the nose, the tongue, the body, the heart-base. The doorways of experiencing moments are the seeing doorway, the hearing doorway, the smelling doorway, the tasting doorway, the touching doorway and the mind doorway. When contact occurs within the doorway, a process of formation will occur. It is a conditioning process. The factors condition one another. When one factor arises, it conditions another factor to arise as well. When the factor falls away, it also conditions another factor to fall away. This is called causal conditioning. From this, we can understand what is conditioning, how things are related to one another by conditions. For example, when sound arises and contacts on the ear-senses, hearing experience arises, the mind-door experiences it. Sometime the mind-door experiences hot, cold, the tension on the body, experiences pain, experiences the instability of the mind, experiences the emptiness of the mind or loneliness, experiences stress in the mind. We wonder why these stress experiences occur in the mind, then we realize that because it is caused by the formation of a speculative mind.

The mind speculates and forms this and that. After all the speculations, the mind becomes stress and suffer, because the mind formulated fear, anxiety, worries. This formation in the mind is called Speculation. For instance, a person in an isolated place will speculate that certain horrifying things might happen like this and like that. With memories of some previous experiences, that person's mind starts to create and formulate a fearful thought that haunts him/her. If that person does not speculate, the fear will not arise in his or her mind. That is all.

Let us say that there are two people who go to the same place. One person who has fear and another person is without fear. The person with fear is the one who has previous memory of the past. He was told that there were large and ferocious snakes in this area. So, his mind has remembered this. Therefore, if he is around that area, his memory will arise and his mind start to speculate, to formulate with a cautious mind, and create a fearful thought in the mind. As for the other person who has never heard or been told about anything around that area, the mind has no fear and does not speculate or formulate any fearful thought.

In our daily life, we cannot stop from hearing anything, or choose only things we want to hear and avoid things we do not want to hear. We will encounter both pleasant and unpleasant sound around us. Sometimes, we choose to hear unbeneficial sound, like listening to people gossip. The sound of gossip is unpleasant but we choose to hear it and find trouble for ourselves. It is like people who are afraid of ghost, yet they still love to listen to ghost stories. After listening to horrifying stories, they start to speculated what they have heard, and they start to get scared and fear arises in their minds. They are contradicting their own minds.

Therefore, we have no choice in what we will be hearing, whether it is good or bad. BUT, we are able to take care of our own mind, by being mindful and be aware of our mind. Be aware of our mind and observe the mind whether it is thinking or speculating.

Experience and check for yourself whether the mind is speculating. See for yourself that the mind speculates. The mind speculates and desires for the way thing should be, that it should be like this and that, and then it creates all sorts of anxieties and fears of the future or thing that has not yet happened, fear of the sound before anything happens. This is how the mind speculates on its own.

For example, a mind with desire (in Pali, Raga) is like a mind that needs or desires passion. It is a mind that seeks for sensual pleasures, the desire for mental and physical pleasure to arise both on the mind and the body. The desire arises in the mind first and it then conditions the body. The mind and body conditions one another.

What causes the desire to arise? Due to the fact that the mind speculates and puts attention to the formation of speculation, the creation of speculation formulated and caused the arising of desire. This creation and formation of speculative mind is called thinking, and it creates a meaning and situation to what it thinks. An illusion is created, the mind longs for that pleasure and desire or greed arises accordingly. An unstable mind is stressful to the mind and the body. The mind creates trouble and problem to its own mind and body.

See !! In reality, the mind causes trouble to itself because of speculation. Speculating and creating fear to arise, then anxiety arises, then worry arises. It goes on and on like that. All the speculations cause pain and suffering.

That is why it is necessary to take care of our mind. Once the mind speculates that it should be like this and like that, we should notice it before hand, and be aware of its speculating. When it speculates, just simply know it, acknowledge it, be aware of it, so that the formation of speculation will not grow further than this.

This speculation is like a factory. A factory produces many different types of product. If we destroy the factory, it is like destroying the production line. Once the production line is destroyed then it is unable to produce any products. This is the same with the mind. The reason why fear arises is because of the mind's speculative formation. If we notice it right away, the mind will not create additional formations of speculation, and fear will not arise accordingly.

So, no matter what it is, whether it is fear, or worry, or anger, or venge, or desire, or longing for sensual pleasures, all comes from a speculative mind as condition. An avenging mind comes from a speculative mind that speculates that this person did this, this person is not good because of this and that, why did this person do this to me!! this person is rude to me, he did this and that, etc... Because these thing are speculating around his mind, that is why anger arises and becomes stressful and painful for the mind. All pain, suffering, unsatisfactoriness that arises in the mind, all comes from a speculating mind.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน/ กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 9

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

ทุกข์ดับเพราะเหตุดับ : ดับที่เหตุด้วยการหยั่งรู้ตรงไปที่จุดของจิตใจที่กำลังปรุงแต่ง

... ถ้าหาก เรารู้ คำว่า “เรา” ก็คือ สติ

ถ้าสติสัมปชัญญะเข้าไประลึก ไปรู้ในจิตที่กำลังปรุงอยู่ คือมีทุกข์เสียแล้ว เพราะกำลังผลิตอยู่ แล้วก็ทุกข์อยู่วนเวียนอยู่ในจิตใจอย่างนั้น ก็ให้รู้ไปทั้งการตรึกนึก รู้ไปทั้งความทุกข์ที่เกิดขึ้น

รู้ทั้งความไม่สบายใจก็ดี ความโกรธก็ดี ความแค้นก็ดีที่เกิดขึ้น ให้รู้ไปทั้งหมด แล้วถ้ายังปรุงอยู่ เราก็รู้อีก

เราจะพบว่า เมื่อขณะที่สติสัมปชัญญะเข้าไปหยั่งรู้... หยั่งรู้... หยั่งรู้อาการของความทุกข์ความไม่สบายใจ ความโกรธ ความแค้น ก็จะสลายตัวลง และเมื่อมีอาการจางลง คลายลง ก็รู้อีก สติสัมปชัญญะต้องรู้อาการที่คลาย ที่จาง หรือที่วูปไป ที่หายไป ว่างไป ต้องรู้อาการนั้นด้วย

นี้เรียกว่าเห็นธรรมะ เห็นสัจธรรมของธรรมชาติที่ ที่เกิดที่ดับ ที่แปรเปลี่ยนไป ศึกษาธรรมะคือศึกษาสิ่งเหล่านี้

ความปรุงแต่งต่างๆ ความไม่ชอบใจ ความโกรธ ความแค้น ความทุกข์ใจ เป็นสภาวะทั้งหมด สิ่งเหล่านี้คือธรรมะ ธรรมะมีทั้งฝ่ายกุศล และอกุศล ฝ่ายกุศลก็เป็นธรรมะ คือเป็นธรรมชาติที่เกิดดับ ไม่ใช่ตัวตน

การเห็นสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น หมดสิ้นไป หาใช่ตัวตนเราเขาไม่ บังคับบัญชาอะไรไม่ได้อย่างนี้ เรียกว่าได้ปฏิบัติธรรม ได้เห็นธรรมะ

การปฏิบัติธรรมจึงไม่ใช่เรื่องที่เกินวิสัย แต่เป็นเรื่องที่อยู่กับตัว อยู่กับจิตใจ ทุกคนที่มีจิตมีใจมีกิเลสจึงสามารถปฏิบัติได้ โดยเราจะต้องนึกให้กำลังใจกับตัวเราเองอย่างนี้ว่า

- ก็ทีกิเลสยังเกิดขึ้นได้ สติปัญญาทำไมจะเกิดขึ้นไม่ได้
- เมื่อมีทุกข์ ทุกข์ยังมีได้ ความดับทุกข์ทำไมจะมีไม่ได้
- เมื่อมีความหลง ก็ต้องมีปัญญา ความหลงยังมีได้ ปัญญาทำไมจะมีไม่ได้
- ความไม่สบายใจมีได้ ความสิ้นความไม่สบายใจก็ต้องมีได้

เพียงแต่ว่าเราต้องคลำไป การปฏิบัติธรรมก็คือ ต้องค่อยๆศึกษาพิจารณาไป ให้เข้าถึง ให้แยบคายขึ้นตามลำดับ

ฉะนั้น การปฏิบัติธรรมก็คือ มีสติสัมปชัญญะเข้าไปรู้ เข้าไปจับความปรุงแต่งให้ทัน เห็นเป็นตัวผลิต เหมือนกับเห็นโรงงานผลิตเครื่องใช้ไม้สอยอาหารเครื่องอุปโภคบริโภค แล้วเราเข้าไปทำลายรังของโรงงานได้ทัน แบบมีโรงงานที่ผลิตยาเสพติด ถ้าเข้าไปทำลายที่ผลิตเสียแล้ว ก็ไม่มียาออกมาขาย มีไม่ได้ เพราะไม่มีที่ผลิต ฉะนั้น ถ้าไปจับได้ทันตรงที่ผลิต มันก็ผลิตไม่ได้ เพราะตำรวจได้ทำลายรังที่ผลิตเสียแล้ว ไปทำลายเครื่องไม้เครื่องมือ ทำลายคนผลิต ยาก็ไม่มีออกมา แต่ทุกวันนี้ ทำลายไม่ถึง ไม่ถึงที่ผลิต ทำได้บ้างเล็กๆ น้อยๆ ได้บางแห่ง ไม่ได้ทั้งหมด

จิตใจนี้ก็เช่นกัน ที่ผลิตและสร้างปัญหาเป็นทุกข์เป็นโทษขึ้นมา ก็เกิดมาจากความปรุงแต่งในจิตใจด้วยความหลงด้วยความยึดมั่นถือมั่น

และก็ด้วยกิเลสนั้นแหละที่สร้าง ที่ผลิตความโลภ ความโกรธ ความหลง ความยึดมั่นถือมั่น ซึ่งเป็นเหตุทำให้เกิดการปรุงแต่ง

ปรุงแต่งก็คือ การตรึก การนึก ซึ่งจะเรียกว่าผลิต คือถ้าเป็นการสร้างวัตถุสิ่งของ เขาเรียกว่าผลิต แต่ว่าในจิตใจท่านใช้คำว่าปรุงแต่ง ปรุงแต่งเหมือนกับเราทำอาหาร เราก็ต้องปรุงแต่ง ปรุงแต่งรสชาติเราปรุงแต่งอย่างไร ก็ต้องเอาสิ่งโน้นใส่ เอาสิ่งนี้ใส่ กวนไปกวนมา ปรุงแต่งทั้งหมด จึงจะได้รสชาติอาหารต่างๆ เป็นแกงส้ม แกงเขียวหวาน เป็นแกงอะไรต่ออะไร แล้วแต่ว่าจะเอาอะไรมาปรุง จึงเกิดเป็นอาหารต่างๆ

จิตนี้ก็เช่นกัน เกิดเป็นทุกข์ เกิดโทษ เกิดภัย เกิดความเดือดร้อน เกิดราคะ โทสะ โมหะขึ้นมา เพราะมีการปรุงแต่งเกิดขึ้นในจิตใจ คือการตรึก การนึก สร้างสรรค์ผลิต ถ้าหากดูทัน รู้ตรงเข้าไปถึงจุดของจิตใจที่กำลังปรุงแต่งอยู่ ความปรุงแต่งก็จะสลายตัว... สลายตัวได้คือ พอจะผลิตจะปรุงขึ้นมาก็รู้ทัน... รู้ทัน... แล้วก็สลายไป เมื่อสลายไป ก็ไม่เกิดอะไรขึ้น หรือถ้าเกิดขึ้นมาแล้ว เหตุปัจจัยที่จะทำให้เกิดการสืบสายต่อเนื่องยืดยาวก็ถูกตัดขาดลง อาการที่เป็นอยู่จึงคลายตัวลงไป หรือแสดงอาการดับวูปลงไปให้เห็น




Suffering ends, because the cause and condition end : To end all cause and condition is to go directly to the mind that is speculating

If “we” know. The word “WE” means mindfulness or awareness.

If mindfulness is aware of the mind that is speculating and knows that the mind is creating stress and problem just notice it and see how the mind is experiencing pain and stress. Experience and observe how the pain is in the mind, experience how the mind goes into different directions, experience everything that the mind is doing. If the mind still goes on speculating, go on and observe the speculation of the mind again and again. Eventually, we will realize that each moment of awareness and mindfulness of the speculating mind, the pain, the anger, the stress fades away or falls away gradually. BUT at the same time, mindfulness should also be aware of the process of fading away of anger, pain, fear and is aware of how the mind withdraw and let go of pain and suffering.

This is what we call “seeing the Dhamma or understanding the Dhamma”. Witnessing the realities of all phenomena, theirs natural characteristics, how they rise, how they fall away, how they change. Studying Dhamma is to understand these things.

Things like a speculative mind, unpleasant mind, anger, venge, stressful mind, all experiences in the mind, all these are Dhamma. There are Dhamma that are wholesome (in Pali, Kusula) and unwholesome (in Pali, Akusula). The unwholesome mind is also Dhamma, because it arises and falls away, it is uncontrollable, and it is non-self.

Seeing the rising and falling away, seeing the non-self characteristic, seeing the changing characteristic, seeing how uncontrollable the Dhamma is, understanding that we do not have anything control or ability to change it, all this is called Practicing the Dhamma or Understanding the Dhamma.

Therefore, practicing the Dhamma is not beyond a normal person's ability. It is something within our body, within our mind. Everyone is able to do it. Therefore, we can encourage ourselves that :

- If defilements can arise in the mind. Why not? Awareness and wisdom can arise too.
- Since there is pain, suffering, stress, then there is and end to pain, suffering, stress too.
- If there is ignorance and delusion, then there is wisdom and understanding too.
- If there is unhappiness, then the ending of unhappiness is there too.

Practicing Dhamma is a gradual process. It develops gradually and requires patience to practice.

Therefore, Practicing Dhamma is having full wise mindfulness (in Pali, Sati-sampajañña) and understanding of what has been experience momentarily, and be aware of a speculating mind before hand. Seeing the mind's formation like seeing a factory producing its product, and stopping its production by destroying the production line, its facility and machine. Just like a narcotic factory being destroyed, then there will be no drug for sale later on.

A mind is the same like a factory. The mind produces and creates problem and pain because of a speculative mind. A speculative mind is caused by ignorance, confusion and delusion. Because of ignorance, the mind clings on and does not withdraw or let go of certain things, instead, it speculates and causes attachment or greed, aversion or anger, delusion or confusion that causes pain, suffering, and stress to the mind.

For product, we call it producing a product. For the mind, we call it speculating; it thinks, it derives, it formulates, it creates a formation idea in the mind. Like cooking a dish, we put different ingredients to become a certain dish. Different food is created with different ingredients. This is the same with the mind. The mind can create stress, danger, harm, anxiety, attachments, anger, delusion because the mind speculates thinking, deriving, creating, forming, going round and round in every direction, hallucinating. BUT, once the mind is aware and mindful to these situations, it will gradually fade away. When the mind starts to speculate, the mindfulness is aware and the speculated will again fade away. So this is the way to cut off pain or suffering so it will not continue on speculating.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน/ กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 10

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

ต้องเพียรระลึกสภาวะปัจจุบันอยู่เสมอ อย่าหยุด

... ถ้าเรามีสติสัมปชัญญะที่คมกล้าจริงๆ สภาวะจะแสดงความดับทันทีให้เห็นได้ จะรู้สึกว่ามัน... วูป... ลงไป สลาย... ลงไป หรือเบาลงมา จะเห็นมันจางลง ความโกรธก็ดี ความกลัวก็ดี ราคะก็ดี จะจางลงๆ ก็ยังต้องระลึกอยู่

แต่มันก็ไม่หยุดยั้งนะ จิตนี้ก็คอยจะปรุงอีก พอใจเบาก็ปรุงได้อีก พอไปสัมผัสอย่างนี้ ก็ปรุงว่าจะดีอย่างนั้น เป็นอย่างนั้น ปรุงว่านี่เราได้พบสัจธรรมแล้ว เราบรรลุแล้ว เหล่านี้ก็เกิดจากการปรุงแต่งทั้งสิ้น เกิดได้เหมือนกัน ก็ต้องรู้ทันอีก ยังไม่ถึงที่สุดแต่ปรุงแต่งไปเสียก่อน ก็กลับกลายเป็นไม่เห็นอะไร ไม่รู้อะไรจริง ก็ถูกหลอกถูกลวงได้

ตอนแรกถูกลวงไปในทางให้เป็นทุกข์ ให้รู้สึกว่าไม่สงบ วุ่นวายด้วยกิเลสชนิดต่างๆ ต่อมาถ้าเกิดสงบดี ก็ปรุงแต่งหลอกล่อไปในทางดี ก็อาจจะไม่รู้ตัวว่า อ้าว! นี่ถูกปรุงแต่งอยู่ให้เห็นเป็นอย่างนั้น เห็นเป็นอย่างนี้ ปรุงมากๆ ก็เห็นเป็นนิมิต เห็นเป็นภาพ

ที่มีภาพขึ้นมาก็คือปรุงแล้ว ปรุงแต่งเห็นภาพดี ภาพสวยงาม ก็ทำให้เคลิบเคลิ้ม ทำให้พอใจ ทำให้ติดใจ เกิดความสุขสงบขึ้นมาในใจ ก็ยินดีพอใจ ปรุงแต่งด้วยความยินดีพอใจ ก็เรียกว่าติดกับเหมือนกัน หลอกอย่างนั้นไม่ได้ ก็มาหลอกอย่างนี้ หลอกในทางร้ายไม่ได้ ก็มาหลอกในทางดี ถ้าเรารู้ไม่ทันก็หลงไปอีก เพลินเพลินไปอีก เลยไม่รู้ปัจจุบัน ไม่รู้สภาวะปัจจุบัน ไม่รู้จิตที่กำลังเป็นไปในปัจจุบัน เพราะไปเคลิบเคลิ้มหลงใหลในนิมิตบ้าง ในมโนภาพ ในความหมาย ในความสงบบ้าง




Strive to be aware of the present moment. Do not give up

Once the mindfulness has accumulated its power, the mind will have the ability to experience and witness the fading away of suffering and pain whether it is greed or scare. Mindfulness is being aware of a suffering mind until it experiences a relief in the mind due to the fading away of these realities or phenomena.

But, it does not just end like this. Once the mind is relieved and at a pleasant feeling, it starts to speculate by thinking that we have the ability to witness realities and all natural phenomena. The mind starts to deceive itself that the mind has attained enlightenment or realization or deliverance from suffering. Actually, this situation is also speculation. Mindfulness should be aware of this situation in the mind too. The mind is still not complete free from speculations yet.

At first, the mind is in pain and in trouble, due to stressful conditions in the mind. Now that it is free from unpleasant conditions, the mind starts to speculate and deceive itself with pleasant thoughts. Eventually, we realize that the mind deceives in different ways, whether good or bad, pleasant or unpleasant. It deceives itself without a fully wise mindfulness (in Pali, Sati-sampajañña)

When the mind tries to deceive in pleasant situation, all the nice illusion will come up. The pleasant illusions will attract the mind to get attached to it. An unskillful mind will try all kind of ways to deceive the mind in all different directions like its meaning, its pleasantness, its relief, its comfort. When the mind is not mindful enough, it is trapped again in speculation. This is still a situation when the mind is still not at present moment to experience the realities.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน/ กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 11

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

มีสติสัมปชัญญะ ระลึกรู้ความปรุงแต่งที่กำลังเป็นไปในปัจจุบัน อย่างปรกติ ด้วยความปล่อยวาง

... ดังนั้น เราจะต้องเห็นความปรุงแต่งอยู่เสมอ แม้ในขณะที่จิตใจกำลังสงบสบาย กำลังว่าง ก็ใช่ว่าจะคงที่ ความว่างในจิตใจไม่ได้คงที่ เดี๋ยวก็เอาอีกแล้ว มีสัญญา ความจำ มีตรึกมีนึกขึ้นมาได้เรื่อยๆ... เรื่อยๆ... การปฏิบัติจึงไม่มีการหยุดยั้ง ต้องรู้เรื่อยไป... รู้เรื่อยไป... สัมผัสรู้จิตรู้กายเรื่อยๆไป แล้วก็ปรับไปเรื่อยๆ ให้มีความพอดีอยู่เรื่อยๆ ให้เป็นปรกติอยู่เรื่อยๆ ให้ปล่อยวางอยู่เรื่อยๆ แล้วก็ให้เป็นปัจจุบันอยู่เรื่อยๆ

เรื่องของปัจจุบันเป็นเรื่องสำคัญ ต้องระลึกรู้ให้เห็นเป็นปัจจุบัน เป็นปัจจุบันที่สั้นที่สุดเข้าไว้ เช่น กำลังเห็น กำลังได้ยิน กำลังรู้กลิ่น กำลังรู้รส กำลังรู้สึกสัมผัส กำลังเย็น กำลังร้อน กำลังตึง กำลังหย่อน กำลังไหว กำลังคิด กำลังนึก กำลังพอใจ กำลังไม่พอใจ กำลังปรุงแต่งอยู่ นี้เรียกว่า รู้เฉพาะปัจจุบัน

สติสัมปชัญญะที่จะรู้ปัจจุบันได้ดีต่อเนื่องก็คือ จะต้องมีการปล่อยวางไปด้วย จึงจะเป็นปัจจุบัน เป็นปัจจุบันๆขึ้น เพราะว่าสภาวะนั้น เกิดขึ้นเป็นปัจจุบันๆ ต่อเนื่องๆกันอย่างรวดเร็ว ถ้ามัวไปยึดไปเกาะติดในอารมณ์ใดอารมณ์หนึ่งอยู่ ก็จะไปตามอารมณ์นั้น ทำให้ไม่เห็นปัจจุบันอันต่อๆมา ถ้าไปยึดติดกับอดีตก็เป็นอดีตไปด้วยกัน ถ้ายังไม่เกิดขึ้นก็เป็นอนาคต สิ่งที่อยู่ตรงหน้า อยู่เฉพาะหน้า อยู่เฉพาะจิตใจ อยู่เฉพาะปัจจุบัน จึงมองไม่เห็น

เหมือนเรานั่งอยู่นี้ คนที่นั่งอยู่ตรงหน้า เข้ามาหาตรงหน้า ถ้าเราไม่ดูเข้ามาใกล้ๆ เงยหน้าไปดูแต่ที่อื่น เหลียวไปดูที่อื่น ก็ไม่เห็นคนตรงหน้านี้ สภาวะที่เกิดขึ้นเป็นปัจจุบันนี้จึงไม่เห็น เพราะว่ามัวตามไปดูอารมณ์ที่เก่าที่ผ่านไปแล้ว อารมณ์ที่ผ่านไปแล้ว ถ้าไม่สลัดออก ไม่ปล่อย ไม่วาง ก็จะไม่เห็นอารมณ์ ไม่เห็นสภาวะที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้า และอารมณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นก็พะวงหา ไม่ปล่อย บางทีเราปฏิบัติ เราก็มัวไปใฝ่หา ไปค้นหาสภาวะอย่างเอาจริงเอาจัง แต่สิ่งที่อยู่ใกล้ๆ กลับไม่เห็น เพราะเราไปค้นเกินไป มันเลยเลยไปเลย

ฉะนั้น ต้องหัดดูเข้ามาให้กระชั้นๆ หัดมองเข้ามาใกล้ๆตัว หัดรู้เข้ามาที่ใกล้ๆสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้า สิ่งที่เป็นไปอยู่เฉพาะหน้า

“สิ่งทั้งหลายยังคงอยู่ตรงนั้น เราให้มันเป็นนั่นมันเป็นนี่
จิตไม่พ้นพันธนาชั่วตาปี ไร้นาทีเที่ยงแท้แต่มีจริง”

สิ่งทั้งหลายยังคงอยู่ตรงนั้น จงดูในสิ่งที่มี ที่เป็นอยู่เฉพาะหน้า เป็นปัจจุบันอารมณ์ แล้วสิ่งที่อยู่เฉพาะหน้า ก็ไหลไป ผ่านไป

ทำตัวให้เหมือนกับเข็มชี้ เป็นเหมือนเข็มที่จะต้องตั้งอยู่ในจุดตรงเสมอ แม้มีอะไรถ่วงไป ก็กลับตีขึ้นมาอยู่ปัจจุบัน สติสัมปชัญญะจึงต้องตีกลับเข้ามาสู่ปัจจุบันไว้

ฉะนั้น ความปล่อยวาง ความไม่เอาอะไร จะต้องควบคู่ไปกับสติสัมปชัญญะ จึงจะทำให้การระลึกรู้เป็นไปในปัจจุบันอารมณ์ นี้คือการปฏิบัติธรรม

ก็ให้ฝึกหัดทำอยู่อย่างนี้ ยืนก็รู้ เดินก็รู้ นั่งก็รู้ รู้อะไร ก็รู้ภายในตัวเอง รู้ความรู้สึก ความรู้สึกในกายในใจที่กำลังเคลื่อนไหว รู้ไปรู้มา รู้เรื่อยๆไป นี้เป็นการปฏิบัติธรรม เรียกว่าการเจริญกรรมฐาน

แล้วก็จะพบได้ว่า เออ! เมื่อเราทำไปแล้ว จิตใจเมื่อมีสติสัมปชัญญะถูกต้องเป็นปัจจุบัน ก็จะพบความสงบ ความโปร่งเบา ความปลอดโปร่งในจิตใจก็จะเกิดขึ้น จะพบว่า ขณะใดที่เผลอสติ ขณะใดที่ไม่มีสติ ไม่เพียรพยายามกำหนดรู้ กิเลสทั้งหลายก็จะกลุ้มรุมจิตใจ นั่นเพราะจิตปรุงแต่งไปต่างๆนานา แล้วไม่รู้ตัว ไม่เท่าทัน

เหมือน...ไฟกำลังไหม้บ้าน แต่ไม่ได้ดู ไม่ได้รู้ เพราะเรามัวออกนอกบ้านไป บ้านคือในใจของตนเองนี้แหละ ไฟไหม้อยู่ ราคะ โทสะ โมหะ เป็นเสมือนไฟที่ไหม้อยู่ เรามัวแต่ออกไปดูภายนอก มัวแต่ดูภายนอกก็เลยดับไฟไม่ได้ ยิ่งเราดูภายนอกมากเท่าไหร่ ยิ่งไปเสริมไฟภายในมากเท่านั้น ดูคนโน้นว่าอย่างนั้น ดูคนนี้ว่าอย่างนี้ แล้วไฟในใจของเราก็จะเกิดมากขึ้น มากขึ้น

เพราะฉะนั้น เราต้องทิ้งภายนอก กลับมาแก้ปัญหาภายในใจของเรา ตามเกาะติดสถานการณ์ ตามดูรู้ทันจิตให้ทันควันกัน จิตจะคิด ก็รู้ทัน จิตจะนึก ก็รู้ทัน จิตนะพอใจ จิตจะไม่พอใจ จิตปรุงแต่ง ก็รู้ทัน แม้เวลาเผลอไปก็ให้รู้ว่าเผลอไป เวลามีสติขึ้นมา ก็หัดรู้ว่ากำลังมีสติ เป็นผู้เห็นความเผลอกับความมีสติแตกต่างกัน

จึงต้องตีกรอบเข้ามา

สติระลึกเข้ามาที่สติ
สติระลึกเข้ามาที่ปัญญา
ปัญญาพิจารณาตัวปัญญา พิจารณาสติ

ก็เป็นมหาสติ เป็นมหาสติปัญญารอบรู้ทั่วถึง นี่! วนเวียนอยู่ในตัว ในกาย ในใจนี้ เรียกว่าได้ปฏิบัติธรรม



Be mindful and have full comprehension at the present moment and be aware of the moment of speculating. Be relaxed and balanced and have a mind of letting go or withdrawal from all desires

It does not mean that once the mind is calm and peaceful, it will always stay that way. It will change after some times, the speculation will begin again, memories will arise, then thinking will arise and it goes round and round, again and again. Therefore, it is important to be mindful at the present moment. Practicing constantly and heedlessly, Be mindful of the mind and body in the present moment. Keep on practicing at the present moment, right now, this moment. The moment is short and momentarily. Practice it with a normal attitude and a mind of letting go and do not grasp for anything, do not long for anything, just practice it with a normal pace and relaxation, and have a balanced mind.

The present moment is the most important of all. The present moment is always very short, like seeing, hearing, tasting, smelling, touching, experiencing contact, experiencing hot, experiencing cold, experiencing flexibility in the body, a moment of thinking, a moment of memory, experiencing unpleasant, pleasant feeling and etc. Strive to only know the present moment.

A full comprehensive mindfulness that knows the present moment must always have a letting go attitude in the mind. This is because the present phenomenon arises and falls away instantly. If the mind does not have a letting go attitude, it will grasp the previous moments or seeks to look at the future phenomena; therefore, the present moment or phenomenon will never be noticed. The mind will be thinking of the past and future and will not be at the present moment, if the mind does not withdraw from clinging and practice normally with a balanced mind.

It is like there is a person in front of us, but we are paying attention to other directions, so we do not see that person face to face. Similarly, the present phenomenon or reality is arising, but the mind is still stuck in the past phenomenon, not willing to let it goes when the phenomenon has already fallen away. Or either, the mind is trying too hard to catch the future phenomenon that has not yet risen. This is also called trying too hard and not letting go. Actually, the phenomenon is arising and falling every moment in front of us. It is just that we do not notice it and let it passes by.

Therefore, it is necessary to practice noticing the phenomenon and be aware momentarily. Be aware of it closely; notice it closely, it is just happening in front of you. It is happening right in front of your own mind.

Every element, reality or phenomenon are the way they are. They have their own characteristics and functions. BUT, we (the mind of ignorance) want it to be something according to our own wishes. Therefore, the mind will never be free and will always be trapped and caught up in a tangle forever. Nothing is permanent but every element and phenomenon is real.

Every element, reality, phenomenon is the way it is. Just observe its arising. It is the way it is at this very moment, then, it falls away.

Be direct like a compass. No matter what place, how much gravity, the compass will also point out the present direction accordingly. So, let the mindfulness be like the compass, let it points out the present moment.

Therefore, mindfulness together with a non-grasping (letting go) attitude and a balanced mind will easily enable the mind to be aware of the present phenomenon. This is called Practicing the Dhamma.

Practice mindfulness. Be mindful when you are standing, walking, sitting, thinking, experience within yourself both the mind and the body, experience within yourself both the mind and the body, experience the phenomenon arising and falling away within your mind. Keep on practicing this way. Do it daily and momentarily. This is called Development in the Dhamma practice.

After gradual development of the Dhamma practice, we will realize that the mind is more relieved and balanced than before. There will be experiences of equilibrium and tranquility arising in our mind. We will have an understanding, whenever the mind is not mindful or have no awareness, or it does not proceed in the Dhamma practice. A sign will show that the defilements (attachments, aversions, delusions) in the mind are starting to haunt the mind, causing mind speculation, unknowingly

It is like your house is on fire, but you are busy doing something else outside the house, instead of trying to extinguish fire in your house. Similarly, your mind is like your house, it is on fire. Fire due to the burning of greed, attachments, aversion, hatred, delusions, confusions in your mind, but we are too busy looking outward instead of extinguishing the fire inward. The more the mind goes astray outward, the more the fire inward burns.

Therefore, we must not pay attention outward. Search inward into your own mind. Pay attention to your own mind, be aware of it, have mindfulness in every moment of its experiences. Compare the experiencing moment when the mind goes astray and when the mind is mindful, it is completely different. We must always come back to our mind.

Mindfulness being aware of the mindfulness, Mindfulness being aware of wisdom, Wisdom contemplates and observes wisdom and mindfulness. All these together become a powerful wise mindfulness (Maha Satipañña). The Powerful Wise Mindfulness observes and is mindful thoroughly and completely around this body and mind. This is called having practiced Dhamma.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน/ กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 12

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

ธรรมะแห่งความดับทุกข์ : เจริญสติ เจริญสมาธิ จนรู้จัก รู้แจ้ง ในตนเอง

... ผู้ปฏิบัติก็จะพบกับสัจธรรม อย่างน้อยก็จะพบว่าธรรมะนี้ประเสริฐ สามารถคลี่คลายความทุกข์ในตัวเองได้ เห็นแน่ชัดว่า การปฏิบัติธรรมนี้ เป็นไปเพื่อความดับทุกข์ได้ เพราะเมื่อลงมือปฏิบัติเจริญสติสัมปชัญญะแล้ว จิตใจก็มีความสุขสงบ คลายออกจากความทุกข์ได้

และจะมีข้อยืนยันเป็นหลักธรรม หลักธรรมะนั้นแหละ จะยืนยันให้กับตัวเราเองว่า ต้องปฏิบัติอย่างนี้ ทำให้เรารู้ว่าความตรัสรู้ดีของพระพุทธเจ้า คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้านั้นเป็นของแท้ เป็นธรรมที่ดับทุกข์ได้จริง แม้ว่าเรายังดับทุกข์โดยสิ้นเชิงไม่ได้ก็ตาม แต่เมื่อเราได้รับกระแส คือเราพอปฏิบัติได้บ้าง สามารถดับทุกข์ให้ตัวเองได้บ้าง ก็จะเกิดความรู้ว่าเป็นข้อปฏิบัติที่ถูกต้อง ถ้าเราทำไปอย่างนี้ก็จะดับทุกข์ได้ อย่างน้อยก็ดับทุกข์ คลี่คลายความทุกข์ในปัจจุบันนี้ได้ ไม่ต้องไปเอาอะไรมากมาย ให้ปัจจุบันจิตใจตัวเองสามารถคลายทุกข์ เบาจากความทุกข์ มีความสุข มีความสงบ มีความรู้ตื่นอยู่ เป็นปัจจุบัน เป็นขณะๆก็พอใจแล้ว

เพราะฉะนั้น เราเป็นชาวพุทธ ก็ถือว่าเรามาถูกทางแล้ว เรามาปฏิบัติในพระพุทธศาสนานี้ ถูกทางตรงที่เราพิสูจน์ได้ว่า การปฏิบัติธรรม สามารถคลี่คลายความทุกข์ให้เราได้จริง เรื่องอื่นจึงไม่สำคัญ เรื่องภพชาติ นรก สวรรค์ จะมีจริงหรือไม่ ไม่สำคัญ ไม่ต้องไปรู้ก็ได้ ถึงจะรู้ ก็ไม่ใช่ว่าจะดับทุกข์ได้ รู้ว่าตัวเองเกิดกี่ชาติๆ ก็ดับทุกข์ไม่ได้ รู้ว่ามีนรก มีสวรรค์ มีนางฟ้า มีเทวดาอยู่กันอย่างไร มีนรกอยู่กี่ขุมอย่างไรๆ ถึงจะไปเห็น ก็ใช่ว่าจะดับทุกข์ได้

จึงไม่ต้องไปเห็นอย่างนั้น แต่ต้องเห็นในตัวเองดังที่กล่าวมาแล้ว คือเห็นความปรุงแต่งในจิตใจ เห็นกาย เห็นใจ เห็นความรู้สึกในกาย ในจิตใจเสมอๆ นี้แหละคือการที่จะดับทุกข์ได้ ปัญหาทั้งหลาย อยู่ที่การดับทุกข์

พระพุทธศาสนาไม่ได้สอนเรื่องอะไรอื่น นอกจากทุกข์และความดับทุกข์ ปฏิบัติให้รู้จักทุกข์ แล้วดับทุกข์ได้ก็พอแล้ว เรื่องโลก เรื่องชาติหน้า ชาติหลัง นรก สวรรค์ ไม่สำคัญเท่ากับการรู้จักทุกข์ รู้จักทุกข์ ละเหตุแห่งทุกข์ เข้าถึงความดับทุกข์ ถ้าเจริญข้อปฏิบัติได้เต็มที่ ก็หมดปัญหา หมดความสงสัย ถึงไม่มีฤทธิ์ไม่มีเดช ไม่มีตาทิพย์ หูทิพย์ ไม่ได้ไปรู้วารจิตของใคร ไม่ได้มีวิชาอาคมอะไร ก็ไม่สำคัญ ขอให้จิตสะอาด จิตบริสุทธิ์ ขอให้ดับทุกข์ให้ตัวเองได้เท่านั้น

เพราะว่าไม่มีอะไรเหนือกว่าการดับทุกข์ ไม่มีปัญหาใดจะเทียบเท่ากับความทุกข์ ปัญหาทั้งหลายก็รวมอยู่ในเรื่องของความทุกข์ ดังนั้นสิ่งที่ควรได้ควรถึง ก็คือความดับทุกข์

มียศ มีลาภ มีสุข มีสรรเสริญ ก็แค่นั้นเอง ถ้าดับทุกข์ให้ตัวเองไม่ได้ ก็ยังทุกข์อยู่ มียศก็ทุกข์กับยศได้ มีลาภก็ทุกข์กับลาภได้ มีสรรเสริญก็ทุกข์กับสรรเสริญได้ ถ้าหากว่าไม่มีธรรมะ เมื่อเสื่อมลาภก็เป็นทุกข์ เมื่อเสื่อมจากยศ เสื่อมจากสรรเสริญ ได้รับนินทาก็เป็นทุกข์ แต่ว่าถ้าถึงธรรมะแล้ว สิ่งอื่นก็ไม่สำคัญ

ฉะนั้น จะต้องตั้งเป้าหมายไว้ให้ถูกต้องว่า หน้าที่ของชีวิตที่แท้จริง อยู่ที่การปฏิบัติให้เข้าถึงความดับทุกข์ แม้เรามีหน้าที่อย่างอื่น ก็ทำไปตามหน้าที่ แต่ว่าหน้าที่ของชีวิตจริงๆต้องอยู่ที่การปฏิบัติเพื่อความดับทุกข์

เรามีหน้าที่เป็นสามี เป็นภรรยา เป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นครู เป็นอาจารย์ ก็ทำไปตามหน้าที่นั้นๆ แต่ต้องรู้ว่า หน้าที่ที่สำคัญของชีวิตอีกอันหนึ่งก็คือ การดับทุกข์ให้ตัวเอง เรายังอยู่ในโลก อยู่ในสังคม ก็จำเป็นต้องทำหน้าที่ทางโลกไปตามสมมุติ จะไปทิ้งหน้าที่ทุกอย่างไม่ได้ นั่นเป็นการปฏิบัติธรรม เมื่อยังต้องอยู่กับความถูกต้องของโลก ก็ต้องทำไป คือต้องทำไปตามหน้าที่ของการมีหน้าที่นั้นๆ แต่สิ่งที่เราจะต้องเอาจริงเอาจัง ต้องสนใจ ต้องเล็งเป้าหมายไปให้ถึงก็คือการเรียนรู้สภาพธรรมในตัวเอง โดยการเจริญสติเจริญสมาธิให้รู้แจ้งในตนเอง จึงจะดับทุกข์ได้ ดับทุกข์ได้จากการที่เรารู้จัก-รู้แจ้งในตัวเอง และปล่อยวาง

ความปล่อยวางก็มาจากการที่เราต้องรู้แจ้งแทงตลอดในตัวเอง จึงต้องให้ความสำคัญต่อความปล่อยวาง

การปฏิบัติก็ไม่ใช่ว่าจะสุดวิสัยจนเกินเอื้อม เพราะว่าสิ่งที่เราจะทำ ก็อยู่กับตัวเรา การงานต่างๆภายนอกยังอาจจะไกลกว่าด้วยซ้ำ แต่การงานภายใน การงานของการปฏิบัติธรรมเพื่อความพ้นทุกข์นั้น อยู่กับตัวเสมอ ไปไหนก็ไปกับเราด้วย นั่งอยู่ตรงไหน เดินอยู่ตรงไหน ยืนอยู่ตรงไหนก็มีตัวอยู่อย่างนี้ มีกายมีใจ มีตา หู จมูก ลิ้น มีเห็น ได้ยิน รู้กลิ่น รู้รส มีความตรึกนึก ปรุงแต่ง ก็ให้ทำหน้าที่ปฏิบัติตามดูตามรู้สิ่งเหล่านี้ ดูสิ่งเหล่านี้ไปทุกวันทุกเวลา เฝ้าดู เฝ้ารู้ เฝ้าติดตามไป

นี่คือเป้าหมาย คือหน้าที่ที่เราจะต้องทำในชีวิตที่เกิดมา ดับทุกข์ได้ก็ตรงนี้ ดับทุกข์ด้วยการรู้จักตัวเอง รู้จักพิจารณาตัวเอง ไม่ใช่ดับทุกข์ด้วยการมีเงิน มีทอง มีทรัพย์มากมาย มียศ มีบริวาร มีคนสรรเสริญ มีคนชอบอกชอบใจเรามากก็ไม่ใช่ว่าดับทุกข์ได้ตรงนั้น



The Dhamma for the ending of Suffering: The Development of mindfulness, The Development of Concentration, The Complete Understanding and Realization of Oneself

A person who practices will witness the truth and realities personally. At least, we will realize that this teaching is true and pure. It is able to purify oneself and end all suffering within oneself. Eventually, we will understand that by developing mindfulness and wisdom, there will be peace and calmness within us. The Dhamma Practice will lead us to the end of suffering,

When we witness all the realities and phenomena that are the truth, confirmation of the truth of teaching will be in our heart and mind. It will confirm that this practice will lead us out of suffering. It allows us to understand the true Enlightenment of The Buddha. There is trust and faith that the teaching of the Buddha is true and pure, and the teaching that can really end suffering and pain. Even though we cannot completely eradicate all sufferings yet, but while practicing, it has soothed some suffering at present and has lessened some stress off our shoulders already. It is the right path to practice. If we continuously practice on, in the end suffering will cease completely. We do not have to expect anything. Just be satisfied that now the mind is at peace with present mindfulness and the pain has lessened to certain degree.

Therefore, as a Buddhist, we are already in the right path. We are able to practice the teaching of Buddha, and witness that practicing the Dhamma can really release suffering and pain for us. Other things are not as important as this anymore. Whether next life, rebirth, hell, heaven is real or not real, true or not true, it just does not matter anymore. Even if we know all about heaven, hell, our past lives, rebirth, telepathy, supernatural powers, etc, it will not be able to end our pain and suffering. Even if we have seen heaven, hell, or devas, or anything else, it will still not end our pain and suffering.

It is not necessary to know all that. What important is to know within our mind. Being aware of a speculative mind and be watchful for its coming. Be aware of the body and mind that will bring us the end of suffering, problem and stress.

Buddhism teaches suffering and the ending of suffering. There is nothing other than to know and understand suffering and how to practice to end suffering. If we are able to end suffering, that is good enough. Hell, heaven, devas, rebirth, next life is not as important as ending suffering for ourselves. If we completely practice the Dhamma, all problems will be gone, and doubts about the practice will be gone. Even if we do not have supernatural powers, it does not matter. As long as we are able to end our suffering and pain, that is all.

It is because nothing is more important than ending suffering for ourselves. No any other problems can compare with the problem of suffering. All the problems in the world come down to suffering. So, nothing is as important as ending suffering.

Gain, Fame, Joy, Praise cannot end suffering for us. Without teaching or practice of the Dhamma, if gain, fame, joy, praise is gone or loss, and obscurity, sorrow, blame comes along, then suffering enlarges tremendously. BUT, if we practice the Dhamma, these worldly matters are not that important to us anymore.

Therefore, we should set our purpose in life in the right direction. Our true purpose in our life is to practice Dhamma for the ending of suffering. Even though we have other duties in life that we are responsible for, we will still remember that our true duty is to practice Dhamma for the cessation of suffering.

We have duties as a wife, husband, father, mother, teacher, etc. These duties have to be carried on, but we also have a responsibility to ourselves – that is to end suffering. It is necessary to be responsible to our worldly duties. We cannot neglect our duties in our worldly lives, as it is the social agreement – that is also practicing Dhamma. But overall, we should not forget our main purpose in practicing Dhamma. The purpose is having constantly practice the Dhamma by being aware and mindful to all phenomena and realities within our body and mind. The purpose is having to constantly practice for development of the mindfulness and concentration, for our own enlightenment and realization, for ending our own suffering by witness within our own body and mind and a mind of letting go – that is a very important part of the practice.

To practice the Dhamma is not beyond our ability because it is within our body and mind. It is the closest thing to ourselves. The duties outside are much further away from us. Therefore, the duty of ending suffering for ourselves is closer and just within our body and mind, and being with us every place we go. Our body, eyes ears, nose, tongue, are with us everywhere we go, experiences like touching, seeing, hearing, smelling, tasting are also with us. Just do the duty of being aware of these element, phenomena, or realities in our daily life.

This is the main purpose in life; to end this suffering for ourselves and by ourselves. Learn how to investigate ourselves. Not to end our suffering by gaining fame, wealth and fortune – that is not the way to end suffering for ourselves.

[ยาใจ]

โพสโดย แอดมิน/ กลม กลม

เรื่อง "ธรรมะแห่งความดับทุกข์" (ไทย/English) - ตอนที่ 13 (ตอนจบ)

พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

--------------------

เฝ้ารู้ เฝ้าดู กาย-จิต จากบัญญัติ สู่ปรมัตถ์

... ถ้าเราปฏิบัติใหม่ๆ ยังจับไม่ถูก ก็เฝ้าดู เฝ้ารู้เฉพาะที่ไปก่อนก็ได้ หรือมีรูปแบบ มีสมมุติเข้ามาก่อนก็ได้

ในเบื้องต้น เรื่องของแบบฝึกหัด มีหลากหลายแตกต่างกันออกไปในเรื่องของสมมุติที่จะเอามาเป็นอุปกรณ์สำหรับฝึก ก็เหมือนกับการฝึกว่ายน้ำ จะใช้ผลมะพร้าว ใช้ต้นกล้วย ใช้ห่วงยาง ใช้โฟม ใช้ท่อนไม้ อะไรก็ได้มาเป็นที่เกาะในการฝึกการว่ายน้ำ ไม่มีใครผิดใครถูก ใช้ได้ทั้งนั้น แล้วแต่ใครจะถนัดเอาอะไรมาฝึก

แต่ว่าเมื่อทำไปๆแล้ว ก็เป็นเรื่องของการต้องปล่อยวางออกทั้งหมดในเรื่องของรูปแบบในเรื่องของสมมุติ ในเรื่องของบัญญัติที่เอามาฝึก

ดังนั้นในเบื้องต้น ก็ให้ผู้ปฏิบัติใช้บัญญัติหรือรูปแบบ แต่ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ใครถนัดปฏิบัติอย่างไร ก็ปฏิบัติอย่างนั้นที่เราทำแล้วรู้สึกว่าจิตเราเกาะอยู่ ผูกพันอยู่กับตัวเองได้ ก็ใช้เอาศัยไปเพื่อจะฝึก เพื่อจะให้จิตเราอยู่กับตัวเองเท่านั้น ทำอย่างไรให้จิตมีสติควบคุมอยู่ภายในกาย อยู่ภายในจิต เรามีวิธีการอย่างไรก็เอาอันนั้น ทดลองดู ทดสอบดู

แต่ว่าเมื่อถึงจุดหนึ่ง เมื่อเราเป็นขึ้น เมื่อจิตเกาะกับกายกับใจได้ดี เราก็ต้องปล่อยบัญญัติ ปล่อยสมมุติ ปล่อยรูปแบบ ปล่อยคำบริกรรมออกไป

คำบริกรรมว่าพุทโธก็ดี ว่าพองหนอยุบหนอก็ดี หรือว่ารูปนาม หรือการจะเพ่งดูในรูปร่างสัณฐาน การพิจารณาผม ขน เล็บ ฟัน หนังก็ดี การเพ่งดูส่วนใดส่วนหนึ่งของกายก็ดี การเพ่งนิมิต หรือการดูท่าทางอิริยาบทใหญ่อิริยาบทย่อยก็ดี ทุกอย่างต้องปล่อยออกหมด ปล่อยทั้งหมดในเรื่องของสมมุติ ให้รู้ว่านี่เป็นเพียงเครื่องใช้ เป็นเพียงอุปกรณ์ เพื่ออาศัยฝึกเท่านั้น อย่างนี้จึงเรียกว่า เราเข้าใจใช้อุปกรณ์ได้ถูกต้อง ถ้าใช้อุปกรณ์แล้วยังยึดอยู่อย่างนั้น ก็เรียกว่าเข้าไม่ถึงธรรมะ

ดังนั้น บางคนจึงต้องใช้บัญญัติไปก่อน ส่วนคนที่ฝึกหัดมาเป็นแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้บัญญัติ เหมือนคนว่ายน้ำเป็นแล้วก็กระโดดลงไปว่ายเลย คนที่เป็นแล้วก็ว่ายได้ แต่คนที่ไม่เป็น ก็อาจต้องมีสิ่งมาช่วยพยุงไปก่อน แต่ก็อย่ายึดอยู่อย่างนั้น ให้ปล่อยวางออกไปในที่สุด

เมื่อปล่อยสมมุติแล้ว ก็ให้รู้ตรงเข้าไปสู่ภายใจ ในความรู้สึกภายในกาย ภายใจจิต ให้รู้ที่ปรมัตถ์ คือให้รู้ความรู้สึกต่างๆที่เป็นสภาวะ เช่น ความรู้สึกเย็น-ร้อน ความรู้สึกอ่อน-แข็ง ความรู้สึกหย่อน-ตึง ความรู้สึกสบาย-ไม่สบาย สงบ-ไม่สงบ คิด นึก วิตก วิจาร วิจัย สงสัย เป็นต้น

วันนี้ก็ได้ใช้เวลาในการปรารถธรรมะในเรื่องของการดูความปรุงแต่งในจิตใจว่า ปัญหาและความทุกข์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นนั้น มาจากความปรุงแต่งในจิตใจทั้งหมด ถ้าเรารู้เข้าไปสู่จิตใจ รู้ทันตรงที่ปรุงแต่ง แล้วดับสลายความปรุงแต่งที่กำลังจะก่อตัวได้ ความทุกข์ทั้งหลายก็สิ้นสุดลง แต่ก็จะเป็นเพียงชั่วขณะๆไป ยังไม่ใช่ดับโดยสนิท เพราะยังสามารถปรุงแต่งขึ้นมาได้อีก ก็ให้ตามดูรู้ทันอย่างนี้เรื่อยๆไป จนกว่าจะตัดกันขาดสิ้น ซึ่งความขาดสิ้นก็ไม่ได้มาจากไหน มาจากการรู้ทันความปรุงแต่งอยู่เรื่อยๆ และจากการที่ละเป็นขณะๆไปนี้แหละ

ฉะนั้น ก็ขอให้ท่านทั้งหลายได้เพียรพยายามฝึกหัดอบรมตนเอง

ตามที่ได้แสดงมาก็พอสมควรแก่เวลา ขอยุติไว้แต่เพียงเท่านี้ ขอความผาสุขความเจริญในธรรม จงมีแก่ทุกๆท่านเทอญ



We start to observe and be aware of our body and mind through Conceptual methods (in Pali, Paññatti) first, then later to the Realities of all Phenomena or Ultimate Realities (in Pali, Paramattha)

At the beginning, beginner might not be able to understand and practice correctly or is not familiar in being aware or mindful. Therefore, at the beginning, some might start with conceptual method to begin with as a tool. There are many types of conceptual method taught for beginner. It depends, however, on suitability of the person, whether the method will help them to be aware and mindful of the body and mind. BUT in the end, during the practice with conceptual method, we must not cling onto the method and not let it goes for further development of the practice.

Until a certain period of time, when our mind is paying more attention to our body and mind, we have to let go of the conceptual method (Paññatti) that we are using, like the method of breathing out and breathing in, method of step right and step left, or method of reciting “Bud Dho”, or reciting the parts of the body like head hair, body hair, nail, teeth, skin, etc methods.

Whatever method you are using, let go of the method once your mind has full attention on your body and mind. Understand and remember that it is only a tool to help you at the beginning, to get you to be more aware of the body and mind – that is all. If you do not understand this, it means that you have not understand the teaching of the Dhamma.

Some beginners do not need to begin with conceptual methods (in Pali, Paññatti). They can be aware of their bodies and minds directly. Every individual is different. It all depends on that particular person. Once you let go of the conceptual method, go directly and be aware of your mind and body, experience the realities within the body and mind. For example, the realities within the body are like hot, cold, hard, soft, flexible or inflexible of the body, or the tension of the body; and the realities within the mind experiences are like experiencing pleasant feeling, unpleasant feeling, blissfulness, peacefulness, worries, thinking, sustain thinking, investigating, doubtful, and etc.

So today, I have tried to explain how to observe a speculative mind, how it create problem, stress and suffering, what conditions of the arising of a speculative mind, how to be able to aware of a speculative mind and stop the speculation before it goes further and causes suffering. Be aware of it and the speculation will fade away. Practice it again and again. Do it in our daily life.

May all of you have perseverance in practicing the Dhamma for you own development.

It is time for me to end my teaching. May happiness and progress in the Dhamma be with you all.




ขอขอบพระคุณและอนุโมทนากับคุณแอดมิน/ คุณกลม กลม  ด้วยค่ะ
ที่มา Feckbook : http://www.facebook.com/Mahaeyong#!/Mahaeyong