ทำบุญให้เป็นจึงเป็นสุข - หลวงพ่อชา สุภัทโท

[เสรี ลพยิ้ม]

ทำบุญให้เป็นจึงเป็นสุข - หลวงพ่อชา สุภัทโท

....ธรรมดาของเรานะ เวลาจะย้อมผ้า ก็จะต้องทำผ้าของเราให้สะอาด
เสียก่อน อันนี้ไม่อย่างนั้นสิ เราไปเที่ยวตลาด เห็นสีมันสวยๆก็นึกว่าสีนั้น
สวยดี เราจะย้อมผ้าละ ไม่ดูผ้าของเรา จับสีขึ้นมา เห็นสีสวยๆ ก็จะเอามา
ย้อมผ้าอย่างนั้นแหละ เอามาถึง ก็เอามาย้อมเลย ผ้าของเรายังไม่ได้ฟอก
 ไม่สะอาด มันก็ยิ่งขี้เหร่ไปกว่าเก่าเสียแล้ว เราคิดดูซิ กลับไปนี่ เอาผ้าเช็ดเท้า
ไปย้อมไม่ต้องซัก ละนะ จะดีไหมน่ะ?

ผ้าสกปรกไม่ฟอก แต่อยากจะรับน้ำย้อมนะ นี่มันเป็นอย่างนั้น คำสอนของ
พระท่านพูดไปโดยตรง ง่ายๆ แต่มันยากกับคนที่จะต้องปฏิบัติ มันยากเพราะ
คนไม่รู้ เพราะคนรู้ไม่ถึง มันจึงยาก ถ้าคนรู้ถึงแล้ว มันก็ง่ายขึ้นนะ อาตมา
เคยสอนว่าเหมือนกันกะรู มีรูอันหนึ่ง ถ้าเราเอา มือล้วงเข้าไปไม่ถึงก็นึก
ว่ารูนี้ มันลึกทุกคนตั้งร้อยคนพันคน นึกว่ารูมันลึก ก็เลยไปโทษรูว่ามันลึก
เพราะล้วงไปไม่ถึง คนที่จะว่าแขนเราสั้นไม่ค่อยมี ร้อยก็ทั้งร้อยว่ารูมันลึก
ทั้งนั้น คนที่จะว่าไม่ใช่ แขนเรามันสั้น ไม่ค่อยมีคนแสวงหาบุญเรื่อยๆไป
วันหลังต้องมาแสวงหาการละบาปกันเถอะไม่ค่อยจะมี นี่มันเป็นเสียอย่างนี้
 
คำสอนของพระท่านบอกไว้สั้นๆแต่คนเรามันผ่านไปๆ
ฉะนั้นวัดป่าพงมันจึงเป็นเมืองผ่าน ธรรมะก็จึงเป็นเมืองผ่านของคน

สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง การไม่กระทำบาปทั้งปวงนั่นน่ะ
เอตัง พุทธานะสาสะนัง
เป็นคำสอนของพระ อันนี้เป็นหัวใจของพุทธศาสนา

แต่เราข้ามไปโน้น เราไปเอาอย่างนี้ การละบาปทั้งปวง น้อยใหญ่ทางกาย
วาจาใจน่ะเป็นเลิศประเสริฐแล้ว
 
เอตัง พุทธานะสานะนัง อันนี้เป็นคำสอนของพระ
อันนี้เป็นตัวศาสนา อันนี้เป็นคำสั่งสอนที่แท้จริง
 
ดูซิ นี่ละ พระพุทธเจ้าท่านสอนกันอย่างนี้ เราข้ามกันไปหมด พากันทำบุญ
แต่ว่า ไม่พากันละบาป ก็เท่ากับว่ารูมันลึก ใครๆก็ว่ามันลึก ตั้งร้อยตั้งพัน
ก็ว่ารูมันลึก คนจะว่าแขนมันสั้นนะไม่ค่อยจะมี มันต้องกลับ ธรรมะต้อง
ถอยหลังกลับมาอย่างนี้ ถึงจะมองเห็นธรรมะมันต้องมุ่งหน้ากันไปอย่างนี้

บางทีก็พากันไปแสวงหาบุญกัน ไปรถบัสคันใหญ่ๆสองคันสามคัน พากันไป
ไปกันบางทีทะเลาะกันเสียบนรถก็มี บางทีกินเหล้าเมากันบนรถก็มี ถามว่า
ไปทำไม ไปแสวงบุญกัน ไปแสวงหาบุญ ไปเอาบุญ แต่ไม่ละบาป ก็ไม่เจอ
บุญกันสักที

มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ อันนี้มันอยู่อย่างนี้ มันจะสะดุดเท้าเราใช่ไหม
ให้มองดูใกล้ๆ มองดูตัวเรา พระพุทธเจ้าท่าน ให้มองดูตัวเรา ให้สติ
สัมปชัญญะอยู่รอบๆตัวเรา

ท่านสอนอย่างนี้ บาปกรรมทำชั่วทั้งหลายมันเกิดขึ้นทั้งทางกาย ทางวาจา
ทางใจ บ่อเกิดของบาปบุญคุณโทษก็คือกาย วาจา ใจ เราเอากาย วาจา
ใจมาด้วยหรือเปล่าวันนี้ หรือเอาไว้ที่บ้าน นี่ต้องดูอย่างนี้ ดูใกล้ๆอย่า
ไปดูไกล เราดูกายของเรานี่ ดูวาจา ดูใจของเรา ดูว่าศีลของเราบกพร่อง
หรือไม่อย่างนี้ ไม่ค่อยจะเห็นมี

โยมผู้หญิงเราก็เหมือนกันแหละ ล้างจานแล้วก็บ่นหน้าบูดหน้าเบี้ยว
อยู่นั้นแหละ มัวไปล้างแต่จานให้มันสะอาด แต่ใจเราไม่สะอาด
นี่มันไม่รู้เรื่อง เห็นไหม ไปมองดูแต่จาน มองดูไกลเกินไปใช่ไหม
ดูนี่ซิ ใครคงจะถูกเข้าบ้างละ มังนี่ นี่ให้ดูตรงนี้ มันก็ไม่สะอาดแต่จาน
เท่านั้นแหละ แต่ใจเราไม่สะอาด นี่มันก็ไม่ดี เรียกว่าเรามองข้าม ตัวเอง
ไม่มองดูตัวเอง ไปมองดูแต่อย่างอื่น จะทำความชั่วทั้งหลาย ก็ไม่เห็นตัว
ของเรา ไม่เห็นใจของเรา ภรรยาก็ดีสามีก็ดี ลูกหลานก็ดี จะทำความชั่ว
แต่ละอย่างก็ต้องมอง โน้นมองนี้ แม่จะเห็นหรือเปล่า ลูกจะเห็นหรือเปล่า
สามีจะเห็นหรือเปล่า ภรรยาจะเห็นหรือเปล่า อะไรอย่างนี้ ถ้าไม่มีใครเห็น
แล้วก็ทำ อันนี้มันดูถูกเจ้าของว่า คนไม่เห็น ก็ทำดีกว่า รีบทำเร็วๆ เดี๋ยวคน
จะมาเห็น แล้วตัวเราที่ทำนี่มันไม่ใช่คนหรือเห็นไหม นี่มันมองข้ามกันไป
เสียอย่างนี้ จึงไม่พบของดี ไม่พบธรรมะ

ถ้าเรามองดูตัวของเรา เราก็จะเห็นตัวเรา
จะทำชั่วเราก็รู้จัก ก็จะได้ห้ามเสียทันที
จะทำความดีก็ให้ดูที่ใจ เพราะเราก็มองเห็น ตัวของเราอยู่แล้ว
ก็จะรู้จักบาป รู้จักบุญ รู้จักคุณ รู้จักโทษ รู้จักผิด รู้จักถูก
อย่างนี้ก็ต้องรู้สึกสิ .........

ทำบุญให้เป็นจึงเป็นสุข - หลวงพ่อชา สุภัทโท
ที่มา : www.nongpahpong.org