อาศัยกิเลส บำเพ็ญบารมี
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
และแม้ว่าเวลาบังเกิดกิเลสขึ้น เช่นเกิดราคะความติดใจยินดี
โทสะความโกรธแค้นขัดเคือง โมหะความหลงหรือเกิดความโลภอยากได้
เกิดตัณหาความดิ้นรนทะยานอยากต่าง ๆ ก็ปฏิบัติระงับใจตัวเอง
มั่นคงอยู่ในศีลที่จะไม่ประพฤติ ละเมิดไปตามอำนาจของกิเลส
เว้นจากการฆ่าการทำร้ายเขาได้
เว้นจากการลักขโมยเขาได้
เว้นจากประพฤติผิดประเพณีในทางกามได้
เว้นจากพูดเท็จได้
เว้นจากน้ำเมาคือสุราเมรัย
อันเป็นฐานของความประมาทได้เป็นต้น
คือแปลว่าเว้นใจตัวเองได้ เว้นกิเลสในใจของตัวเองได้
มีความอดทนเอาไว้ ไม่ปล่อยกิเลสออกไป
ให้เป็นกรรมที่เป็นบาปเป็นอกุศล
เบียดเบียนตนเองและผู้อื่นให้เดือดร้อน
ประกอบด้วยใช้สติ ใช้ปัญญา
ใช้ความอดทน วางใจลงไปให้เป็นอุเบกขาให้ได้
คือทำตนมัธยัสถ์เป็นกลาง
ไม่ยอมให้ฝ่ายยินดีหรือยินร้ายดึงเอาไป
ดั่งนี้ก็เป็นการบำเพ็ญบารมี
เวลาโกรธขึ้นมาก็ปฏิบัติดับโกรธให้ได้
ก็เป็นการบำเพ็ญบารมีกันอย่างหนึ่งๆ
โลภอะไรขึ้นมา เมื่อเป็นสิ่งที่ไม่สมควร ก็ปฏิบัติดับโลภได้
ดับได้ทีหนึ่ง ก็เป็นการเพิ่มบารมีขึ้นทีหนึ่ง
เพราะฉะนั้น จึงสามารถที่จะบำเพ็ญบารมี หรือความดีได้
ในทุกโอกาส ได้ในทุกขณะ ได้ในทุกสถานที่
อาศัยกิเลส บำเพ็ญบารมี
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
ที่มา เว็บลานธรรมจักร
