"ลม" - ท่านพ่อลี ธมฺมธโร

[ยาใจ]

วิตก วิจาร ในลมหายใจนี้
ท่านเปรียบอีกอย่าง
ก็เหมือนกับช่างแก้รถยนต์
........
ตัวจิตคือนายช่าง เมื่อเราขับรถไปนั้น
เราจะต้องมีสติคอยสังเกต
และหมั่นตรวจดูเครื่องยนต์ของเราว่า
มีสิ่งใดชำรุดขัดข้องบ้าง

เช่น พวงมาลัย ล้อ แหนบ เหล่านี้เป็นต้น

ถ้าสิ่งใดขัดข้องเสียหาย
ก็ต้องรีบจัดการแก้ไข เปลี่ยน
ปรับปรุงเสียทันที แล้วรถของเรา
ก็จะแล่นไปได้ตลอดสุด
ที่หมายปลายทางโดยไม่มีอันตราย

การทำสมาธิต้องคอยสังเกต
สำรวจตรวจตราดูลมหายใจของตน
ที่ผ่านเข้าไปนั้นเสมอว่าสะดวก
หรือขัดข้องอย่างใด แล้วก็ขยับขยาย
ปรับปรุงให้เป็นที่สบาย สมาธิของเรา
ก็จักเจริญขึ้นเป็นลำดับจนถึงที่สุดแห่งโลกุตระ ฉันนั้น
.......

การเจริญสมาธินี้ ควรเจริญใน
"อารักขกรรมฐาน" ด้วยคือ
๑. พุทธานุสสติ ทำกายจิตให้เป็นศีลก่อน
ทำใจให้พ้นจากนิวรณ์ แล้วตั้งใจหายใจจริงๆ
ด้วยการระลึก "พุทโธๆ"

๒. เมตตญฺจ เมตตาตนเองโดยนึกถึงตัวว่า
เราเกิดมาไม่มีอะไรเลย ช่างน่าสงสารจริงๆ หนอ
ร่างกายก็ไม่ใช่ของตน ไม่ได้เอาอะไรมา
แล้วก็ไม่ได้เอาอะไรไป

ผ้าขี้ริ้วผืนเดียวก็ไม่ได้ติดตัวมา
เราจะต้องหาอริยทรัพย์ คือ ทำบุญกุศลไว้
จะได้นำติดตัวไปได้ เราเกิดมาตอนแรก
มันก็แข็งแรงสวยงามดี ต่อไปมันก็จะแก่ไปๆ
แล้วก็เจ็บแล้วในที่สุดเขาก็จะหามขึ้นเชิงตะกอน

๓. อสุภ ทำความคุ้นเคยกับธาตุขันธ์ในตัวไว้
พิจารณาให้เห็นความไม่สะอาดในกาย
ตั้งแต่ขน ผม เล็บ ฟัน หนัง ฯลฯ
มันจะต้องเปื่อยเน่าผุพังไปตามสภาพของมัน

๔. มรณสฺสติ ลมหายใจเข้าไม่ออก
หรือออกแล้วไม่กลับเข้า เราก็ต้องตาย
ชีวิตความตายเป็นอยู่อย่างนี้

นี่แหละ จะทำดวงจิตให้ถึงความสงบและสิ้นทุกข์ได้

“ขณะใดที่เราวิ่งไปตามโลก
เราจะมองไม่เห็นโลกได้ถนัด
...

ฉะนั้น เราจำเป็นต้องหยุดวิ่งเสียก่อน
แล้วเราจึงจะมองเห็นโลกได้ชัดเจน
เมื่อโลกก็หมุนและเราก็หมุนด้วยอย่างนี้
จะมองเห็นกันอย่างไร”

"ลม"
ท่านพ่อลี ธมฺมธโร
วัดอโศการาม จ.สมุทรปราการ
ภาพ ชาคิโน ภิกขุ







ขอบคุณข้อมูลจาก Facebook Kanlayanatam
https://web.facebook.com/Kanlayanatam-174670492571704