*รวม * คติธรรม - พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล

[ยาใจ]

มีคนจำนวนไม่น้อยที่เข้าวัดเพราะสนใจแต่พิธีกรรมหรือรูปแบบ เพราะคิดว่าถ้าทำตาม พิธีกรรมหรือรูปแบบแล้ว จะประสบความสุขความเจริญ แต่ไม่ได้มุ่งขัดเกลาจิตใจของตนอย่างแท้จริง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะไม่เข้าใจจุดมุ่งหมายของการปฏิบัติธรรม นั้น เช่น สวดมนต์ ก็สวดแต่ปาก ส่วนใจกลับลอยไปที่อื่น อีกทั้งไม่เข้าใจความหมายของบทสวดมนต์ด้วย จึงไม่ได้ทั้งสติ สมาธิ และปัญญา

ส่วนคนที่ถือศีลนั้น ก็ถือเพียงรูปแบบ คิดว่าทำแล้วจะประสบโชคลาภ ร่ำรวย หรือไปเกิดเป็นเทวดาในภพหน้า ไม่เข้าใจว่าศีลนั้นมีจุดมุ่งหมายเพื่อลดละขัดเกลากิเลส เมื่อถือศีลด้วยความเข้าใจที่ผิด กิเลสจึงไม่ได้ลดลง แถมมีทิฐิมานะมากขึ้น คือ คิดว่าต้องถือศีลแบบฉันเท่านั้นจึงจะถูกต้อง หรือหลงตนว่าถือศีลบริสุทธิ์กว่าคนอื่น เกิดอาการยกตนข่มท่าน

ยังไม่ต้องพูดถึงว่า บางคนต้องกดข่มความอยากหรือกิเลสเอาไว้ จึงทำด้วยความเครียด ผลก็คือหงุดหงิดง่าย และพร้อมจะระบายความเครียดใส่คนอื่นโดยไม่รู้ตัว

ดังนั้น ลำพังการเข้าวัด สวดมนต์ ถือศีล ยังไม่ใช่หลักประกันว่าจะทำให้เป็นคนดี ใจเย็น มีเมตตา โอบอ้อมอารี หรือปล่อยวาง จะต้องทำมากกว่านั้น คือมีความเข้าใจจุดมุ่งหมายของการปฏิบัติ อีกทั้งปฏิบัติได้ถูกต้องตามจุดมุ่งหมายนั้น

การปฏิบัติดังกล่าว เรียกว่า "ธัมมานุธัมมปฏิบัติ" คือ ปฏิบัติธรรมโดยสมควรแก่ธรรม หาไม่แล้วแม้ถือศีลแปด ก็กลายเป็น “ศีลแปดเปื้อน” ได้ หาใช่ศีลแปดอริยะไม่

พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

[ยาใจ]

สิ่งเล็กน้อย...ที่ไม่ควรมองข้าม

“ในความสัมพันธ์กับผู้คนนั้น สิ่งเล็กน้อย

นับว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง จึงควรให้

ความใส่ใจ ไม่พึงมองข้ามหรือดูแคลน

โดยเฉพาะความดี มีน้ำใจและการให้เกียรติกัน

เราอาจไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งดี ๆ ที่เราทำไปนั้น

มีความสำคัญเพียงใด โดยเฉพาะเมื่อเราทำ

จนเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ แต่มันอาจมี

ความหมายต่อคนหลายคน จนก่อให้เกิด

ความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของเขาได้

อย่าประมาทความดีแม้เพียงเล็กน้อย

เพราะอาจมีอานิสงส์มหาศาล

ในทำนองเดียวกันความชั่วแม้เพียงเล็กน้อย

ก็อย่าดูแคลน เพราะอาจก่อผลเสียอันยิ่งใหญ่ได้”

พระไพศาล วิสาโล


ที่มา :Facebook วัดป่าสุคะโต เพื่อธรรมะและธรรมชาติ

[ยาใจ]

"อดีตนั้นผ่านไปแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้

ป่วยการที่จะนึกถึงว่าเราน่าจะทำอย่างนี้

ไม่น่าจะทำอย่างนั้น หากพอใจสิ่งดี ๆ

ที่ได้มา และยอมรับสิ่งไม่ดีที่เกิดขึ้น

เราจะมีความสุขกับปัจจุบันได้มากขึ้น"


พระไพศาล วิสาโล



ที่มา :Facebook วัดป่าสุคะโต เพื่อธรรมะและธรรมชาติ

[ยาใจ]

หนีไม่ได้ แต่ใจไม่ทุกข์

ไม่มีใครอยากเป็นทุกข์ สิ่งที่ทุกคนพยายามทำคือหนีทุกข์ หรือไม่ก็ขจัดทุกข์ให้หมดไปถ้าน้ำท่วม ก็หนีไปอยู่ที่ดอน หรือไม่ก็ปั้นฝายสร้างเขื่อน ถ้าถูกคนกลั่นแกล้ง ก็พยายามอยู่ห่างเขาให้ไกลที่สุด หรือไม่ก็หาทางทำให้เขายุติพฤติกรรมดังกล่าว แต่

มีทุกข์หลายอย่างที่เราหนีไม่พ้นและขจัดไม่ได้ (หรือขจัดออกไปไม่ได้ทันที) เช่น ตกงาน ล้มละลาย สูญเสียคนรัก รวมทั้งความ เจ็บป่วยด้วยโรคร้าย ซึ่งไม่มียารักษาหรือแม้แต่จะบรรเทาความเจ็บปวด

ในสภาวะเช่นนี้ เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทุกข์ให้ได้ แต่คนส่วนใหญ่ไม่เคยคิดที่จะเรียนรู้เรื่องนี้ เพราะหนีทุกข์มาตลอด หรือไม่ก็คิดแต่จะจัดการกับสิ่งนอกตัว โดยไม่คิดที่จะจัดการกับตัวเองโดยเฉพาะการทำใจ

เจ็บปวดก็กินยาระงับปวด แต่ถ้ายาหมดหรือไม่มียาใกล้ตัว ก็เหมือนตกนรก ใครที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ ถ้าตีโพยตีพาย บ่นโวยวายมากเท่าไร ก็ยิ่งทุกข์มากเท่านั้น หากไม่มีวิธีอื่นจะบรรเทาทุกข์ได้ ก็คงไม่มีอะไรดีกว่าการทำใจยอมรับมัน

คำถาม คือจะทำใจยอมรับมันได้อย่างไร หลายคนนึกไปถึงการอดทน นั่นคือกล้ำกลืนฝืนทนอยู่กับมันให้ได้ บางคนนึกไปถึงการ “ก้มหน้ารับกรรม” ถือเสียว่าเป็นการใช้หนี้กรรมที่เคยทำไว้แต่ปางก่อน มีชาวพุทธเป็นอันมากที่คิดแบบนี้ เมื่อมีเหตุร้ายใด ๆ เกิดขึ้นกับตัวไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก เช่น เจ็บป่วยเป็นมะเร็ง หรือเงินหาย ก็ถือว่าเป็นการใช้กรรม โดยโยงไปถึง “เจ้ากรรมนายเวร” ซึ่งนับวันจะมีความหมายครอบจักรวาล คือเป็นสาเหตุของทุกเรื่องที่ไม่พึงประสงค์

เหตุร้ายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเราก็เช่นกัน มันสามารถกลายเป็นดี หรือมีคุณแก่เราได้หากเปิดใจพร้อมรับด้วยสติ แม้แต่คนที่ทำไม่ดีกับเรา แทนที่จะเป็นศัตรู หรือเจ้ากรรมนายเวร ก็กลับกลายเป็นอาจารย์ของเราได้ จากความโกรธ เกลียด พยาบาท ก็จะกลายเป็นความเมตตาสงสารและรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำไป

เมื่อมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับเรา ไม่ควรมองว่าเรากำลังใช้กรรม ที่จริงนั่นคือโอกาสที่เราจะได้สร้างกรรมใหม่ที่ดีกว่าเดิม ขอให้ตั้งสติและรู้จักใช้วิบากกรรมนั้นให้เป็นประโยชน์ อย่าลืมว่าเคราะห์สามารถเปลี่ยนเป็นโชคได้เสมอ เช่นเดียวกับทุกข์ที่สามารถเปลี่ยนเป็นธรรมให้เราประจักษ์ได้ทุกขณะ

พระไพศาล วิสาโล

[ยาใจ]

การเห็นคุณค่าของตนเอง จนสามารถเคารพตัวเองและรักตัวเองได้ ถ้าคุณมีสิ่งนี้ คุณจะแคร์ความรู้สึกของคนอื่นน้อยลง คนที่ไม่เห็นหรือไม่เชื่อมั่นในคุณค่าของตนเองต่างหาก ที่พยายามเรียกร้องคาดหวังให้คนอื่นยกย่องเชิดชูหรือสรรเสริญตนเอง หรือมิเช่นนั้นก็พยายามหาสินค้าแบรนด์เนมมาใช้ หารถแพง ๆ มาขับเพื่อเพิ่มคุณค่าให้แก่ตนเอง แต่การเอาคุณค่าของตัวเองไปผูกติดกับคนอื่นหรือวัตถุนอกตัวนั้นเป็นความเสี่ยงอย่างยิ่ง เพราะสิ่งเหล่านั้นล้วนไม่เที่ยง แปรเปลี่ยนเป็นนิจ เมื่อใดที่มันผันแปรไป ใครกันที่ทุกข์ถ้าไม่ใช่เรา

พระไพศาล วิสาโล

[ยาใจ]

ความทุกข์นั้นเป็นของขวัญหรือโชคอำพรางตรงที่มัน สามารถผลักให้เราเข้าหาธรรมและพบสิ่งดีงามในชีวิตได้ ไม่ว่าความทุกข์นั้นจะเป็นความเจ็บป่วย อกหัก ล้มละลาย หรือ เสียคนรักก็ตาม

ท่านโกเอ็นก้าซึ่งเป็นวิปัสสนาจารย์คนสำคัญที่โลกรู้จักกันดี เดิมท่านเป็นนักธุรกิจซึ่งประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังอายุ ๓๐ ต้นๆ นอกจากความสำเร็จทางธุรกิจแล้ว ยังได้รับการยกย่องเป็นผู้นำของนักธุรกิจเชื้อสายอินเดียในพม่า

ท่านเป็นนายกหอการค้าและนายกสมาคมต่างๆ มากมาย แต่ทำไมท่าน
กลายมาเป็นวิปัสสนาจารย์ที่มีชื่อเสียงทั่วโลก มีศูนย์วิปัสสนากว่า ๑๖๐ แห่งในหลายสิบประเทศ และเป็นผู้ที่ทำให้ฝรั่งเข้าใจคำว่า “วิปัสสนา” โดยที่ไม่ต้องแปลเป็นภาษาอังกฤษ ฝรั่งพอได้ยินคำนี้ก็รู้แล้วว่าหมายถึงการทำสมาธิภาวนาแบบพุทธ

ท่านโกเอ็นก้ามาสนใจธรรมไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เพราะว่าท่านเป็นไมเกรนอย่างแรงถึงขั้นต้องใช้มอร์ฟีนบรรเทาแม้กระนั้นไมเกรนก็ไม่หาย แถมติดมอร์ฟีนเข้าไปอีก ท่านต้องไปรักษาที่ยุโรปและอเมริกา อาการก็ไม่ดีขึ้น แค่จะทำให้ท่านเลิกมอร์ฟีนก็ไม่มีหมอคนไหนช่วยได้ ยังไม่ต้องพูดถึงการรักษาไมเกรน

ที่ท่านมาสนใจธรรมะก็เพราะมีคนแนะนำว่าถ้าทำสมาธิแล้วไมเกรนจะหาย ปรากฏว่าพอท่านไปเรียนสมาธิภาวนาจากท่านอูบาขิ่น ซึ่งเป็นวิปัสสนาจารย์คนสำคัญของพม่า ไมเกรนก็หายไปจริงๆ ท่านจึงสนใจการทำสมาธิแบบพุทธอย่างต่อเนื่องทั้งๆ ที่ท่านเป็นชาวฮินดู ภายหลังก็กลายเป็นผู้ช่วยอาจารย์แล้วเป็นวิปัสสนาจารย์เสียเอง

ถ้าท่านโกเอ็นก้าไม่เป็นไมเกรน ถ้าท่านมีสุขภาพดีเหมือนพวกเราหลายคนในที่นี้ก็คงไม่หันมาหาธรรมะ ยังคงเพลิดเพลินในความสำเร็จทางธุรกิจของตน

พระไพศาล วิสาโล

[ยาใจ]

สุขจากปัญญา


"ผู้มีปัญญานั้นนอกจากจะไม่ปล่อยให้ใจเป็นลบแล้ว ยังรู้จักมองหาข้อดีหรือประโยชน์จากเหตุร้ายที่เกิดขึ้น เช่น ได้เห็นสัจธรรมว่าสังขารนั้นไม่เที่ยงเลย พบกับพราก เจอกับจากเป็นของคู่กัน ไม่มีอะไรที่เป็นของเราอย่างแท้จริง มันแค่มาอยู่กับเราเพียงชั่วคราวเท่านั้น ถ้ายึดติดถือมั่นว่าเป็นของเราเมื่อใด ก็เป็นทุกข์เมื่อนั้น ความทุกข์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตยังเตือนใจให้ไม่ประมาทและฝึกใจให้เข้มแข็ง ทำให้มีภูมิต้านทานต่อความทุกข์และอดทนต่อความผันผวนปรวนแปรในชีวิตได้มากขึ้น"


พระไพศาล วิสาโล



ที่มา : Facebook วัดป่าสุคะโต เพื่อธรรมะและธรรมชาติ

[ยาใจ]

ที่มา : Facebook  Instadham
https://www.facebook.com/instaDham

[ยาใจ]

ที่มา:คมธรรมะ
โดย พระไพศาลวิสาโล


ที่มา : Facebook Peaceful Death
https://www.facebook.com/peacefuldeath2011?fref=nf

[ยาใจ]

คนเรามักอ้าแขนต้อนรับความสุข แต่ปฏิเสธความทุกข์ พยายามหนีความทุกข์ให้ไกลที่สุด แต่มีความทุกข์หลายอย่างที่ไม่ว่าเราจะพยายามหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น ในที่สุดก็ต้องเจอ แต่ถ้าเจอแล้วเรายังปฏิเสธมัน ไม่ยอมรับมัน มันก็จะบีบคั้นเราให้ทุกข์หนักขึ้น ไม่ใช่แค่ทุกข์กายเท่านั้น แต่ทุกข์ใจด้วย ทำให้พลัดหลงเข้าไปในโมหะ ในอวิชชามากขึ้น

พระไพศาล วิสาโล

[ยาใจ]

ของขวัญอันประเสริฐ ที่เรามีอยู่แล้วกับตัว

คือ ความเป็นมนุษย์

ความเป็นมนุษย์หมายถึงการมีร่างกายอย่างมนุษย์ และมีจิตใจที่สามารถคิดได้ รับรู้ ใคร่ครวญ รวมทั้งมีสติ มีความรู้สึกตัว มีปัญญา น้อยคนจะตระหนักว่าความเป็นมนษุย์ของเรานั้นเป็นสิ่งประเสริฐ อาจจะเป็นเพราะว่ามันมีอยู่กับเราตั้งแต่เกิดแล้ว เราก็เลยไม่ค่อยเห็นคุณค่าเท่าไหร่

บางคนเกิดมาเป็นมนุษย์แล้วก็ยังอยากจะไปเกิดเป็นเทวดา มีน้อยคนที่เคยได้ยินพุทธพจน์ที่ว่า
“ภิกษุทั้งหลาย ความเป็นมนุษย์นี่แล นับว่าเป็นการไปสุคติของเทพทั้งหลาย”
หมายความว่า เทวดาทั้งหลายปรารถนาที่จะมาเกิดเป็นมนุษย์ เมื่อเทวดาองค์ใดจะจุติ (หรือดับ) เพื่อนเทวดาก็จะพากันอวยพรว่า ขอให้ไปเกิดในหมู่มนุษย์

ในขณะที่ผู้คนจำนวนไม่น้อยอยากไปเกิดเป็นเทวดา แต่ทำไมเทวดาจึงอยากเกิดมาเป็นมนุษย์ ก็เพราะว่าการเป็นมนุษย์นั้นหมายถึงการมีโอกาสทำคุณงามความดีงามต่างๆ รวมทั้งประพฤติธรรมได้อย่างเต็มที่

พระพุทธเจ้าทรงเปรียบมนุษย์กับเทวดาชั้นดาวดึงส์ว่า มนุษย์มีความกล้าหาญกว่า มีสติดีกว่า อีกทั้งมีการประพฤติพรหมจรรย์ พรหมจรรย์ในที่นี้ไม่ได้ หมายถึงการไม่มีคู่ แต่หมายถึงการปฏิบัติตามอริยมรรคซึ่ง ทำให้เกิดปัญญา สามารถเข้าใจสัจธรรมจนหลุดพ้นออกจากความทุกข์ได้

เทวดาทั้งหลายยังหมุนเวียนอย่ในสังสารวัฏฏ์ แต่มนษุย์มีความสามารถพิเศษที่จะเข้าถึงวิวัฏฏะ คือหลุดพ้นจากวัฏฏสงสาร ทั้งนี้เพราะการปฏิบัติตามอริยมรรค เพราะฉะนั้นความเป็นมนุษย์จึงเป็นสิ่งล้ำค่าอย่างหนึ่งที่เรามี


พระไพศาล วิสาโล - Phra Paisal Visalo

[ยาใจ]

ทุกอย่างที่มีอยู่รอบตัว เราก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นของขวัญอันประเสริฐสำหรับเรา
เพราะถ้าไม่มีธรรมชาติรอบตัว สิ่งที่เราเรียกว่าตัวเราก็เกิดขึ้นไม่ได้ เป็นเพราะมีโลกรอบตัว มีน้ำ มีอากาศ มีปัจจัยสี่ จึงมีเราขึ้นมาได้ นี้เป็นอีกสิ่งที่ผู้คนไม่ค่อยตระหนัก เราจึงไม่ค่อยเห็นความสำคัญของสรรพสิ่งที่อยู่รอบตัวไม่ว่าใกล้หรือไกล

พุทธศาสนาสอนให้เราเห็นความสำคัญของสรรพสิ่งรอบตัว เพราะถ้าไม่มีสิ่งเหล่านั้นก็ไม่มีเรา ไม่ใช่แค่พ่อแม่ครูบาอาจารย์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงธรรมชาติรอบตัว

เวลาชาวพุทธสวดมนต์บทที่เรียกว่า กรวดนำตอนเย็น ที่ขึ้นต้นด้วยข้อความว่า “อิมินา ปุญญะกัมเมนะ” เราจะน้อมใจระลึกถึงคุณค่าของสิ่งต่างๆ ด้วยความขอบคุณแล้วแผ่เมตตาหรืออุทิศส่วนกุศลไปให้ ตั้งแต่อุปัชฌาย์อาจารย์ พ่อแม่ ไปจนถึงพระจันทร์และพระอาทิตย์ พระจันทร์และพระอาทิตย์ก็คือตัวแทนของธรรมชาติที่มีบุญคุณต่อเรา


พระไพศาล วิสาโล

[ยาใจ]

" การเตรียมตัวตาย  หมายถึง การทำหน้าที่ หรือการใช้ชีวิตให้ดีที่สุด มีสิ่งสำคัญใดในชีวิตก็ควรเร่งรีบขวนขวายทำให้แล้วเสร็จ ไม่ให้คั่งค้าง แต่นั้นเป็นเพียงงานภายนอก

ที่สำคัญพอๆกันก็คือ งานภายใน คือการเปิดใจยอมรับความจริง และฝึกใจให้รู้จักปล่อยวางสิ่งต่างๆที่คิดว่าเป็นของเรา สิ่งที่เรามี สิ่งที่เราเป็นอยู่ในขณะนี้"

พระไพศาล วิสาโล (จากหนังสือ มรณสติ)


ที่มา : Facebook Peaceful Death
https://www.facebook.com/peacefuldeath2011?fref=nf

[ยาใจ]

[ยาใจ]

ทางแพร่งของชีวิต

เมื่อใดที่รู้สึกเบื่อหน่ายท่ามกลางทรัพย์สมบัติและอำนาจ นั่นหมายความว่าชีวิตมาถึงทางแพร่งที่สำคัญ พึงระลึกว่าเรามีทางเลือกอยู่สองทาง นอกจากการตักตวงให้มากขึ้นหรือไขว่คว้าหาสิ่งใหม่แล้ว ยังมีอีกทางเลือกหนึ่งนั่นคือหยุดไล่ล่าและหันมาแสวงหาความสุขจากภายใน
หากจะเลือกทางแรกก็ขอให้ตระหนักว่ายังมีอีกทางเลือกหนึ่งที่รอรับการกลับมาของเรา

พระไพศาล วิสาโล