« ตอบ #3 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 28, 2017, 09:06:06 am »
ความสุขที่ปลายทาง – ๔จริงอยู่เมื่อศึกษากลุ่มคนที่อยู่ในประเทศเดียวกัน
จะพบว่าคนรวยมักมีความสุขมากกว่าคนจน
แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้ว
กลับมาสอบถามความรู้สึกอีกครั้ง
จะพบว่าคนรวยไม่จำเป็นต้องมีความสุขมากกว่าคนจน
กล่าวอีกนัยหนึ่งเงินกับความสุข
ไม่ได้ผูกติดกันเสมอไป
ความสุขนั้นอาศัยตัวแปรมากมาย
ซึ่งไม่เกี่ยวกับปริมาณตัวเลขใดๆ
อย่างไรก็ตามมีตัวเลขประเภทหนึ่ง
ซึ่งสามารถเป็นตัวชี้วัดความสุขได้ดี
ตัวเลขนี้คนมักนึกไม่ถึง
นั่นคืออายุ พอพูดถึงอายุ ผู้คนมักคิดว่า
วัยที่มีความสุขมากที่สุดคือ วัยรุ่นหรือหนุ่มสาว
แต่การศึกษาล่าสุดจากหลายสำนักกลับพบว่า
วัยชราต่างหากที่มีความสุขมากที่สุด
แอนดรูว์ ออสวอลด์ (Andrew Oswald)
แห่งมหาวิทยาลัยวอริค
ได้สอบถามความเห็นของประชาชนใน ๗๒ ประเทศ
ข้อสรุปที่ได้ก็คือ
อายุเฉลี่ยที่ผู้คนมีความทุกข์มากที่สุดคืออายุ ๔๖ ปี
แต่หลังจากนั้นก็จะมีความสุขเพิ่มขึ้นเป็นลำดับ
สอดคล้องกับการวิจัยของมหาวิทยาลัยพรินซตัน
นำโดยอาเทอร์ สโตน (Arthur Stone)
ซึ่งแยกกลุ่มคนตามวัย
และสอบถามความรู้สึกทั้งบวกและลบ
เพื่อดูว่าอารมณ์เหล่านี้สัมพันธ์กับอายุมากน้อยเพียงใด
สิ่งที่นักวิจัยกลุ่มนี้พบก็คือ
ความสุขและความเบิกบานจะต่ำสุด
เมื่อถึงวัยกลางคนจากนั้นก็จะเพิ่มขึ้น
ความกังวลเพิ่มถึงขีดสูงสุดเมื่ออยู่ในวัยกลางคน
และตกลงอย่างฮวบฮาบหลังจากนั้น
ความโกรธลดลงตามวัย
ส่วนความเศร้าเพิ่มขึ้นนิดหน่อยในวัยกลางคน
และลดลงหลังจากนั้น
สรุปก็คือความสุขของผู้คน
จะมีลักษณะคล้ายตัว U นั่นคือ
มีความสุขมากเมื่อเป็นวัยรุ่น (ก่อนอายุ ๑๘ )
หลังจากนั้นก็จะลดต่ำลงเรื่อยๆ
จนถึงวัยกลางคน (คือปลาย ๔๐)
แล้วก็จะไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงอายุ ๘๐
โดยระดับความสุขนั้นมากกว่าตอนก่อนอายุ ๑๘ เสียอีก
(คือ ๗ .๐ เทียบกับ ๖ .๘)
==================
แพ้ก็ไม่ทุกข์ ลงก็เป็นสุข
พระไพศาล วิสาโล
ภาพ : J'ad' OR
ที่มา : Facebook Kanlayanatam
https://www.facebook.com/Kanlayanatam-174670492571704
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 28, 2017, 09:18:38 am โดย ยาใจ »
เข้าสู่ระบบ
