✧ ผู้ไม่ประมาท ชื่อว่า... เป็นผู้ไม่ตาย - พ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี

[ยาใจ]

❁ ผู้เป็นฆราวาสมีธุระมาก มีกิจมาก
การที่จะปลีกตัวมาแต่ละครั้ง
ก็เป็นโอกาสที่แสนยาก แล้วก็มีเวลาน้อย
ถ้าเทียบดู...ปีหนึ่งมี ๓๖๕ วัน
เรามาเก็บตัวปฏิบัติ ๘ คืน ๙ วัน
นอกนั้นเราก็เป็นไปกับทางโลก
เป็นไปกับการงานต่างๆ

❁ ถ้าเรามีชีวิตการงานที่ปล่อยปละละเลย
ไม่ได้เจริญกรรมฐานไปด้วย
แต่ละวันๆ จิตใจของเรา
ก็จะสะสมกิเลสไว้มากมาย
เวลาที่เห็นรูปแต่ละครั้ง
ถ้าไม่มีสติแล้ว กิเลสก็จะเกิด

❁ เจอรูปสวย ก็เกิดความยินดีพอใจ
เป็นโลภมูลจิต
เจอรูปไม่สวย รู้สึกไม่พอใจ
ก็เป็น โทสมูลจิต อีก
หรือเจอรูปแล้วก็หลงใหลเลื่อนลอย
ไม่รู้เท่าทัน ก็เป็น โมหมูลจิต อีก
หรือเราฟังเสียง ได้ยินเสียงไพเราะ

❁ ขาดสติ โลภมูลจิตก็เกิดขึ้น
ความพอใจความติดใจ เป็นโลภะ
ได้ยินเสียงไม่ไพเราะ
เสียงหนวกหู เสียงด่า ก็เกิดโทสมูลจิต
หรือไม่รู้เท่าทัน ก็เป็นโมหมูลจิต
หลงไปในอารมณ์นั้น

❁ เวลาได้กลิ่นหอม ได้ลิ้มรสอร่อย
ได้สัมผัสถูกต้องทางกาย
เย็นสบายนุ่มนวล
ได้รับอารมณ์ทางใจที่ดี
จิตก็จะเกิดโลภะ
ความพอใจ ความติดใจในอารมณ์นั้น

❁ ถ้าเจอกลิ่นเหม็น รสไม่อร่อย
สัมผัสไม่ดี ร้อนเกินไป หนาวเกินไป
แข็งเกินไป ให้ปวด ให้เจ็บ
ให้ไม่สบาย จิตก็มักจะเป็น โทสะ
เกิดความไม่พอใจ เป็นโทสมูลจิต อีก
หรือมีอารมณ์มากระทบแล้ว
ไม่รู้เท่าทัน หลงใหลเลื่อนลอย
ก็เป็นโมหมูลจิตอีก

❁ แล้ววันหนึ่ง ๆ เราเห็นกี่ครั้ง
ได้ยินกี่ครั้ง ได้ดมกลิ่น ได้ลิ้มรส
ได้สัมผัสถูกต้อง รับรู้เรื่องราวกี่ครั้ง
นับไม่ถ้วน

❁ ฉะนั้น ปริมาณของกิเลส
ที่เกิดขึ้นแต่ละวัน ๆ ก็มีมาก
เดี๋ยวก็เป็นโลภะ เดี๋ยวก็เป็นโทสะ
เดี๋ยวก็เป็นโหะ
บางทีก็มีมานะ(ความถือตัว)เข้ามาอีก
บางทีก็มีความอิจฉาริษยาเข้ามาอีก
บางคราวก็ตระหนี่หวงแหน
บางครั้งก็หงุดหงิดรำคาญ
บางคราวก็ท้อแท้ ท้อถอย สงสัย
บางครั้งบางคราวก็ไม่ละอายต่อบาป
ไม่เกรงกลัวต่อบาป
แล้วก็มีความยึดมั่น ถือมั่น
เป็นตัวเป็นตน เป็นเราเป็นเขา

❁ ถ้าชีวิตที่เป็นไปแต่ละวัน
ขาดสติสัมปชัญญะ
ก็จะสะสมเอากิเลสไว้มาก
หมักดองอยู่ในขันธสันดาน
กลายเป็น อาสวะ เป็นเครื่องหมักดอง
ติดเป็นนิสัยไป

❁ ถ้าสะสมกิเลสสายโลภะไว้มาก
ก็ไปเป็นคนราคจริต
สะสมกิเลสประเภทโทสะไว้มาก
ก็ไปเป็นคนโทสจริต ขี้โกรธ
สะสมโมหะไว้มาก
ก็ไปเป็นคนโมหจริต ขี้หลง
สะสมวิตกกังวล คิดมาก
เรื่องอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็คิดมาก
ก็กลายเป็นคนวิตกจริต
นี่ก็เพราะว่าสะสมเข้าไว้เอง

❁ ฉะนั้น ในวันหนึ่งๆ ที่เรามีชีวิตอยู่
ถ้าเราขาดสติที่จะรู้เท่าทัน
เรียกว่า เราประมาท
ประมาทเพราะว่า
ปล่อยให้กิเลสท่วมทับจิตใจตัวเอง
ผู้ประมาทจึงชื่อว่า ผู้ที่ตายแล้ว

❁ ความประมาทเป็นทางแห่งความตาย
เพราะว่าคนตายเจริญสติไม่ได้
ไม่มีโอกาสเจริญกุศล เจริญสติ รู้เท่าทัน
คนมีชีวิตอยู่ ถ้าประมาท
ก็เท่ากับคนตายเหมือนกัน
คือไม่ได้เจริญสติ
ผู้ไม่ประมาทชื่อว่าเป็นผู้ไม่ตาย
ความไม่ประมาทเป็นทางแห่งความไม่ตาย
คนที่สะสมสติไว้เสมอ ๆ
มีสติ มีปัญญา รู้เท่ารู้ทัน
ก็จะทำชีวิตให้เข้าถึงอมตธรรม
............................
ธัมโมวาท โดย‎หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี
เจ้าอาวาสวัดมเหยงคณ์ พระนครศรีอยุธยา






ขอบคุณข้อมูลจาก Facebook วัดมเหยงคณ์ ธัมโมวาท
https://web.facebook.com/PageWatMaheyong