มันไม่แน่
ชีวิตเรา...ไม่มี...อะไรแน่
สิ่งเที่ยงแท้...คือต้องตาย...สักวันหนา
มีแต่บาป...มีแต่บุญ...ที่ทำมา
หนุนนำพา...ให้ชีวา...ได้เป็นไป
อย่าประมาท...ในวัย...ว่าหนุ่มสาว
อย่าได้เขลา...ว่าเราตาย...หลังผู้ใหญ่
อันป่าช้า...มีต้อนรับ...ทุกเพศวัย
เด็กผู้ใหญ่...ล้วนตายได้...เท่าเท่ากัน
หมั่นภาวนา...สร้างกุศล...ผลบุญไว้
รู้อภัย...รู้จักให้...ใจสร้างสรรค์
ฝึกสติ...ฝึกปัญญา...รู้เท่าทัน
ชีวิตนั้น...มันแสนสั้น...เพียงนิดเดียว
เมื่อมีเกิด...ย่อมมีตาย...เป็นของคู่
ไตร่ตรองดู...รู้เข้าใจ...ให้แลเหลียว
หากมีธรรม...ทำแต่ดี...ทุกที่เทียว
ใจเด็ดเดี่ยว...อยู่ในธรรม...จำเริญเอย
ธีรยุทธ เวชเจริญยิ่ง
๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๐
